Έτσι άρχισαν όλα

Με τις μαζεμένες παραγωγές έργων Κυπρίων συγγραφέων που είδαμε τα τελευταία χρόνια ανατράπηκε επιτέλους η εικόνα ότι ο Αντώνης Γεωργίου είναι η εξαίρεση που επιβεβαίωνε την ανυδρία σε αξιόλογη και φρέσκια γραφή που επικρατεί στο κυπριακό θεατρικό τοπίο. Από απόψεως συνέπειας και συνέχειας, βέβαια, εξακολουθεί να αποτελεί φωτεινή εξαίρεση τα τελευταία χρόνια και ήρθε το νέο του έργο να το επιβεβαιώσει.

Αδιάκοπη κίνηση

Δεν είμαι σίγουρος αν γίνεται να κρίνει κανείς συνολικά μια τριήμερη διοργάνωση έχοντας παρακολουθήσει μόνο τις παραστάσεις της δεύτερης μέρας. Αν όμως γίνεται, μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι το Φεστιβάλ No_Body έχει κάνει σημαντικά βήματα προόδου.

Αρκούν πέντε παραστάσεις για να διαπιστώσεις την προσπάθεια των διοργανωτών να τονίσουν την πολυμορφία τάσεων που διαπερνά τον σύγχρονο χορό και να στηρίξουν την πειραματική διάθεση των δημιουργών. Η προσέλευση είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητική, κι όχι μόνο από φίλους και συγγενείς.

Σαρκοβόρα ευαισθησία

Είναι γνωστό το ακαδημαϊκό και προσωπικό ενδιαφέρον του Ανθούλλη Δημοσθένους για τη ζωή και το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. Τη φορά αυτή επιχείρησε να προχωρήσει την έρευνά του ένα βήμα παραπέρα. Με αξιοσημείωτη ευλάβεια, διασταύρωσε δυο από τα σκληρότερα έργα του «καταραμένου» του αμερικανικού θεάτρου, που αποκαλύπτουν πολλά για τον ψυχισμό αυτής της ταλαιπωρημένης απαισιόδοξης ψυχής.

Το αυτονόητο που εκπλήσσει

Είναι εκεί. Όλες οι ουλές που άφησε η Ιστορία στο κορμί της μικροϊστορίας, αλλά κι αυτές που άφησαν οι μικρές καθημερινές τραγωδίες στο κορμί της ελληνικής συλλογής περιπέτειας. 

Δεδομένου ότι μιλάμε για ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας και δεδομένης της πρόσφατης επιτυχημένης μεταφοράς του «Τρίτου στεφανιού» του Κώστα Ταχτσή από τον Σταμάτη Φασουλή στο Εθνικό, ο ΘΟΚ και ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς έθεσαν στον εαυτό τους ένα θεωρητικά ανυπέρβλητο στοίχημα. Κι όμως, αυτό που λειτούργησε πρώτιστα υπέρ τους ήταν η δυσπιστία του κοινού, που τα τελευταία χρόνια είχε κατεβάσει από μόνο του τον πήχη κι ήταν σαν να επισκέπτεται τις σκηνές περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα.

Νοητική και αισθητική συγκίνηση

Ακούγοντας «κυπριακή όπερα», σίγουρα το μυαλό του ακροατή δεν πήγαινε σ’ αυτό που έμελλε να βιώσει παρακολουθώντας την εκτέλεση του έργου του Άντη Σκορδή «Ου...Πατσιά...Ρα», που παρουσιάστηκε στο Εγκώμιο. Οι τυχεροί που έγιναν κοινωνοί αυτού του πρωτοποριακού οπτικοακουστικού υπερθεάματος δοκίμασαν τα όρια της δικής τους νοητικής και αισθητικής συγκίνησης, σε μια παράλληλη συχνότητα με τον ίδιο τον συνθέτη. Κάτω από τη σκοτεινή industrial μελωδία υπέβοσκε ένας συνεχώς εντεινόμενος εκτονωτικός λυρισμός, που αναδείκνυε την εγκατάλειψη της κανονικότητας.

Ο ρινόκερος στον καθρέφτη μας

Ο μισός Αμαζόνιος έχει κοπεί για να γίνουν βιβλία που αναλύουν από κάθε σκοπιά, με λογοτεχνικούς, φιλοσοφικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, ψυχολογικούς και άλλους όρους, την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία του ’30 και τις επιπτώσεις της κατά τη διάρκεια του –κατά Χόμπσμπαουμ- «σύντομου 20ού αιώνα». Ελάχιστα όμως κατάφεραν να συμπυκνώσουν όλες τις προεκτάσεις του φαινομένου όσο ο «Ρινόκερος» του Ιονέσκο.

Μια ριψοκίνδυνη τέχνη

Στα μάτια μου, ο καλλιτέχνης του παιδικού θεάτρου μοιάζει μ’ έναν ακροβάτη· είναι μια απαιτητική και υπεύθυνη δουλειά στην οποία δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται τα επικίνδυνα λάθη. Πρέπει να πατά ελαφρά, γιατί πατά πάνω στην ευαίσθητη παιδική ψυχοσύνθεση, χαράσσοντας το υπό διαμόρφωση θεατρικό αισθητήριο.

Η μιζέρια των «φυσιολογικών»

Η παράσταση του ACT Theatre «Teena Brandon Teena» αρέσει στο κοινό κι αυτό είναι ένα ενδιαφέρον φαινόμενο. Εκτιμώ ότι η παραγωγή δεν ευτύχησε απλώς να κεφαλαιοποιήσει ένα θέμα που είναι «της μόδας», αλλά επένδυσε πάνω στις σοβαρές κοινωνιολογικές διασυνδέσεις ανάμεσα στο ομοφοβικό περιβάλλον της Νεμπράσκα του 1993 κι αυτού της αθεράπευτα «κλειστής» κυπριακής κοινωνίας του 2014.

Θαλλερό PLAY

«Οι κόρες των ποιητών»,  Ομάδα Σόλο για Τρεις

Εκτός από μιαν αναπάντεχα καλή και ελπιδοφόρα νέα φουρνιά Κυπρίων θεατρικών συγγραφέων, το πρόγραμμα PLAY, πρωτοβουλία του Κυπριακού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, ευτύχησε να δει και τη θεατρική κοινότητα της Κύπρου να το αγκαλιάζει. Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς είδαν από τον ΘΟΚ μέχρι και μικρές – σε οικονομικές δυνατότητες – θεατρικές ομάδες να ανεβάζουν έργα τους, δείχνοντας όλη την καλή διάθεση να τα δουλέψουν ακόμη περισσότερο κατά τη διαδικασία της σκηνικής μεταφοράς.

Δυστυχώς, ταίριαξαν

Για κάποιον που παρακολούθησε τους «Αστερισμούς» του Νικ Πέιν στον ΘΟΚ, λίγη σημασία είχε η παράμετρος της συμπαραγωγής με το Θέατρο του Νέου Κόσμου: απόλαυσε μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση, ένα θαυμάσιο κείμενο, μια κοφτερή σκηνοθεσία, ένα θαυμάσιο ηλεκτρονικό ηχητικό τοπίο, ένα πολύ λειτουργικό ψηφιακό εικαστικό περιβάλλον, ενώ το υποκριτικό βάρος στάθηκε στους στιβαρούς ώμους δύο έμπειρων και χαρισματικών ηθοποιών.

Η τελευταία εντύπωση

Θεωρώ ότι η τελευταία πινελιά στον καμβά του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια ήταν και η πιο καθοριστική. Αυτή για την οποία ενδεχομένως θα θυμόμαστε τη φετινή διοργάνωση με περισσότερες θετικές παρά αρνητικές εντυπώσεις.

Προμηθέας… αδέσμευτος

Είναι δεδομένο ότι η παράσταση του Ανδρέα Πάντζη με τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου θα ταίριαζε φύσει και πράξει στο πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος.

Φρέσκια και παραδοσιακή

Δεν άργησαν οι Tat-Tnabar να σε «κλειδώσουν» στον ρυθμό τους. Το σώμα αντιδρούσε αυτόνομο, ήθελε να συντονιστεί και να τους ακολουθήσει. Το βλέμμα πότε - πότε ξεγλιστρούσε προς το μισοάδειο αμφιθέατρο και το μυαλό αναλογιζόταν αν τελικά είναι οι εύκολες αρπαχτές αυτές που έχουν μεγαλύτερη αξία, αυτές που διαμορφώνουν το αισθητήριο.

Εγώ ΔΕΝ είναι ο άλλος

Είναι αρχή μου να μην αποχωρώ πριν την ολοκλήρωση μιας παράστασης. Θέλεις από σεβασμό στην καλλιτεχνική προσπάθεια, από τακτ, από απλή περιέργεια για το «πού επιτέλους το πάει», πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να αυτομαζοχίζεται και να επιδεικνύει ιώβεια υπομονή, πίνοντας μέχρι τελευταίας γουλιάς το πικρό ποτήρι ενός ανυπόφορου θεάματος.

Το είδε με την καρδιά

«Ο Μικρός Πρίγκιπας» από τις Alpha Square & The White Angel Company.

  

Μπράβο στον Ανδρέα Αραούζο γιατί «είδε» το κλασικό έργο του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί όχι με τα μάτια, αλλά με την καρδιά –και μόνο έτσι μπορεί να δει κανείς σωστά, όπως θα έλεγε και ο Μικρός Πρίγκιπας. Εργάστηκε πάνω στο κείμενο με σεβασμό και δέος και αρνήθηκε να ακολουθήσει τον εύκολο, εντυπωσιοθηρικό δρόμο που θα «κλείδωνε» την προσοχή των ηλεκτρονικόπληκτων πιτσιρικάδων και κατά προέκταση την εμπορική επιτυχία της παράστασης.

Οι Monty Python μέσα μας

Δεν είχε καμία σημασία αν ολημερίς βρισκόμασταν σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από τη Λευκωσία, κοντά σε ένδοξα παράλια. Και δεν είχε καμία σημασία που είχα δει πολλάκις στο παρελθόν τους «Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης» (Monty Python and the Holy Grail). Η προβολή στο θερινό σινεμά είναι μια διαφορετική εμπειρία που αξίζει κάθε υπέρβαση.

Ο Φέγγαρος ψηλά- ψηλά

Εκτός από τη μετακίνησή του από τη Λόφου στον Κάτω Δρυ, το Φεστιβάλ Φέγγαρος έβαλε μια σειρά από μεγάλα και δύσκολα στοιχήματα. Το σημαντικότερο από αυτά ήταν η διοργάνωση για πρώτη φορά του «Μουσικού Χωριού», το οποίο κερδήθηκε πανηγυρικά. Γεωγραφικά, ο Κάτω Δρυς ίσως και να βόλευε υπό την έννοια ότι απέχει περίπου το ίδιο από τη Λευκωσία, τη Λάρνακα και τη Λεμεσό, σε μια λογική απόσταση (>40 χιλιόμετρα).

Κούκλια σαν κινούμενο σχέδιο

Η ευνοϊκή συγκυρία που έδωσε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Κινουμένων Σχεδίων Υπαίθρου «Όψεις του Κόσμου» το πραγματικό του σπίτι, έκανε ευτυχισμένους τους εκατοντάδες θεατές που συνέρρευσαν στη Μεσαιωνική Έπαυλη των Κουκλιών το τριήμερο 17-19 Ιουλίου.

Έκπληξη θα ήταν αν δεν μας εξέπληττε

Σκέψεις από όσα ζήσαμε στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art. 

 Φαούστο Γκράσια, «The Sense of Fragility»

Το περσινό 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art ήταν κάτι παραπάνω από αναγνωριστικό. Η καλλιτεχνική του επιτυχία υπό αντίξοες συνθήκες, σε μια εποχή που τα πάντα στην Κύπρο φάνταζαν μουδιασμένα, πρόδωσε την ύπαρξη στην Κύπρο μιας λιγότερο γνωστής αλλά ανερχόμενης δημιουργικής κοινότητας αλλά και επιβεβαίωσε την πεποίθηση ότι στη χώρα μας ισχύει ακράδαντα ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία, το μεράκι και το πείσμα μιας μερίδας «εκκεντρικών» είναι η κινητήριος δύναμη για κάθε είδους πολιτιστική δραστηριότητα.

Πήγα και γέμισα τα μάτια

Ακόμη χτυπάω το κεφάλι μου που οι σωματικές και πνευματικές μου αντοχές, σε μια βεβαρημένη εργασιακά ημέρα, την «επάρατη Πέμπτη», δεν μου επέτρεψαν να πάω να δω μια ταινία που αναζητούσα εδώ και χρόνια. Εννοώ φυσικά τον «Πάγο» του Ρόμπερτ Κράμερ. Το ζήτημα, βέβαια, είναι ότι μού δόθηκε η ευκαιρία. Σε μένα, αλλά και σε όλους τους κατοίκους αυτού του νησιού από τη στιγμή που κανένα φεστιβάλ δεν μου έχει διδάξει τόσα και δεν μου έχει αλλάξει την οπτική πάνω στην τέχνη όσο οι «Εικόνες και Όψεις του Εναλλακτικού Κινηματογράφου».

Η δύναμη της δράσης

Είναι μια ωραία συγκυρία που το Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art συμπίπτει φέτος με την εξαιρετική έκθεση- εμπειρία που διοργανώνει ο Τάσσος Α. Γκέκας και το the Office με δουλειά του Αυστριακού αξιονιστή Γκίντερ Μπρους. Κι αυτό γιατί ο αξιονιστές θεωρούνται πρόδρομοι του performance art. Τόλμησαν να εργαστούν άμεσα με σώματα, αντικείμενα και περιεχόμενα του πραγματικού κόσμου, γυρίζοντας την πλάτη στα παραδοσιακά υλικά των οπτικών τεχνών.

Ερεθιστικός Τρίερ

Nymphomaniac: Vol. I & Vol. IΙ 

Τις ικανότητες του Λαρς φον Τρίερ στο μάρκετινγκ θα τις φθονούσαν και οι πιο αίλουροι διαφημιστές του Χόλιγουντ. Είναι ο τρόπος που προκαλεί εντάσεις, η ικανότητα να διχάζει σχεδόν με… ποδοσφαιρικούς όρους το κοινό, η δύναμή του να προκαλεί μια σχεδόν εμμονική, εθιστική αδημονία για την προβολή της επόμενης ταινίας του. Σε σημείο να ξεχνάς το σούσουρο που είχε προκαλέσει η προηγούμενη.

Να ‘σχωρεθούν τα πεθαμένα τους

Δεν είναι και τόσο απλό ζήτημα να πάρεις μια καθ’ όλα αγγλική κωμωδία, δομημένη πάνω σε στερεότυπα που «στολίζουν» τη σύγχρονη βρετανική αστική οικογένεια και να τη μεταφέρεις στην κυπριακή πραγματικότητα. Παρασυρμένοι από την επιτυχία της μετατροπής του «Full Monty» σε «Σώβρακless» οι θεατρικές ομάδες Όλβος και Point To Contemporary Theater το τόλμησαν.

Η δύναμη μιας ιδέας

Είναι από τις περιπτώσεις εκθέσεων όπου η κεντρική ιδέα, η σύλληψη και το πνεύμα της ξεπερνά κατά πολύ σε σημασία το αισθητικό αποτέλεσμα. Ο λόγος για την ομαδική έκθεση «Alter Ego» που φιλοξενεί από την περασμένη Τρίτη το Φυτώριο Εικαστικής Καλλιέργειας στον Δημοτικό Κήπο.

Σαδιστικά ασεξουέλ

 

Όταν πριν από ενάμιση μήνα έβγαινα από το Σινέ Στούντιο έχοντας μόλις παρακολουθήσει την ταινία του Ρομάν Πολάνσκι «Η Αφροδίτη με τη γούνα», αναλογίστηκα πόσο ενδιαφέρον θα ήταν να βλέπαμε στο κυπριακό σανίδι το θεατρικό έργο στο οποίο βασίζεται. Στο μυαλό βεβαίως είχα την περίπτωση της παραγωγής του Θεάτρου Διόνυσος με το έργο της Γιασμίνα Ρεζά «Ο Θεός της Σφαγής», που επίσης έκανε ταινία ο Πολάνσκι.

Αποδόμηση για την αποδόμηση

Συνήθως, δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία στις εντυπώσεις που μού μεταφέρουν θεατές ή όσα γράφονται και λέγονται για μια παράσταση πριν πάω κι εγώ να τη δω και να διαμορφώσω την ταπεινή μου άποψη. Αντίθετα, αναλογίζομαι γνώμες και εντυπώσεις (συγκλίνουσες, διφορούμενες ή αντικρουόμενες) αφού παρακολουθήσω μια παράσταση κι ενίοτε αισθάνομαι «τρελός του χωριού», αιρετικός ή σαν να είδα άλλη παράσταση.

Όσο μπορείς

Μια ευχάριστα απαισιόδοξη ιστορία για δυο γυναίκες που, όπως θα έλεγε κι ο Καβάφης, κι αν δεν μπορούν να κάμουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν, προσπαθούν τουλάχιστον να μην την εξευτελίζουν μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες, ούτε εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Από την ασάφεια στο τίποτα

Θα θυμόμαστε την τρέχουσα θεατρική σεζόν ως τη «Χρονιά του PLAY», εκτός κι αν έρθουν κι άλλες, καλύτερες χρονιές, με ακόμη πιο ωραία έργα, που θα μας κάνουν να την ξεχάσουμε. Παρακολουθώντας -έστω και λίγο πριν κατέβει- την παράσταση με το έργο του Κώστα Μαννούρη «Απόψε θα πετάξω την τέφρα σου» καταλαβαίνεις από την πρώτη κιόλας σκηνή γιατί ο ΘΟΚ πρόλαβε ν’ «αρπάξει» το συγκεκριμένο έργο πρώτο-πρώτο.

Κάθισε την ομορφιά στα γόνατα

O Σουηδός συγγραφέας Μίκαελ Αζάρ επιχειρεί να συμπυκνώσει σ’ έναν θεατρικό μονόλογο διάρκειας μιας ώρας το απόσταγμα της κοσμοθεωρίας του Αρθούρου Ρεμπώ, πράγμα αδύνατον. Είναι όμως μια χαριτωμένη προσπάθεια. Το στοίχημα είναι μεγάλο και δύσκολο για κάθε ηθοποιό, παρότι εκκινεί από εκείνη τη φλογερή, νεανική φωνή ενός ανθρώπου η οποία εξακολουθεί να γοητεύει νέους και νεανίζοντες σε κάθε γωνιά της γης τον τελευταίο ενάμιση αιώνα.

Συμβόλαιο υποταγής

O Ρομάν Πολάνσκι φαίνεται ότι καλοαρέστηκε να κινηματογραφεί σύγχρονα και εξεζητημένα, βραβευμένα με Τόνι, θεατρικά έργα και μάλιστα χωρίς καν να νοιάζεται να κρύψει ότι πρόκειται για θεατρικά έργα. Σε αντίθεση με τον «Θεό της Σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζ,ά η «Αφροδίτη με τη γούνα» είναι επιπλέον ένα έργο θεάτρου-μέσα-σε-θέατρο. Η πρόκληση ήταν μεγάλη για τον ίδιο, ειδικότερα επειδή χρειάζεται να καταπιαστεί θεματικά με τον –ακούσιο- εισηγητή του μαζοχισμού.

Μια τζαζ αγκαλιά

Δεν γνωρίζω πόσοι από τους συνακροατές μου εισήλθαν κρατώντας μεγάλο καλάθι στο Θέατρο Παλλάς την περασμένη Τετάρτη, είμαι όμως σίγουρος ότι οι περισσότεροι εξ ημών εξήλθαμε με μια καρδιά-περιβόλι συναισθημάτων κι ένα μυαλό γεμάτο νότες και μουσικούς γρίφους. 

Μια λαμπρή στιγμή στις φετινές εκδηλώσεις της Γαλλοφωνίας συνιστούσε η συναυλία του τζαζ γκρουπ Aléas, το ρεπερτόριο του οποίου είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από την ανατολίτικη μουσική και τους ήχους των Βαλκανίων και της Αφρικής.

Πρώτο δείγμα θετικό

Κυπριακό θέατρο χωρίς ενεργή και πειστική κυπριακή θεατρική γραφή νοείται, αλλά υπολείπεται σε πολλά και κυρίως σε αυθεντικότητα, οικειότητα. Όπως νοείτο όλα αυτά τα τελευταία χρόνια που αρκούμασταν στο διεθνές και το ελληνικό έργο και σπάνια «έσπαγε» τη ρουτίνα κάποιο κυπριακό, σαν διάττον αστέρι, συνήθως άγουρο και οριακά παραστάσιμο. Η εποχή λοιπόν που μας κάθονται απανωτά μια σειρά από ενδιαφέροντα έργα, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ορόσημο για την ιστορία του κυπριακού θεάτρου.

Αν το έργο της Δέσποινας Πυρκεττή «Somerfugl» που τόλμησε να ανεβάσει το Θέατρο Σκάλα ήταν το μόνο που προέκυπτε από το περιλάλητο Πρόγραμμα PLAY και πάλι θα έπρεπε να θεωρηθεί επιτυχημένο. Διότι ήταν μια προσπάθεια που περιείχε κόπο, τρόπο, χάρισμα και αγάπη.

Νοσταλγικά φρέσκο

 

Πολλοί θεατές πήγαν στην Κεντρική Σκηνή του ΘΟΚ για να δουν το «Μια ζωή την έχουμε» έχοντας κατά βάθος την πεποίθηση ότι θα δουν μια συμβατική, ψιλοαραχνιασμένη θεατρική μεταφορά μιας επιτυχίας της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, κατά το πώς τους συνήθισε ο ΘΟΚ συχνά- πυκνά με τις ρεπερτοριακές επιλογές του. Πολλοί θεατές επίσης, είδαν την υπογραφή του Κωνσταντίνου Ρήγου κι έχοντας λανθασμένη εντύπωση, πήγαν να δουν ένα εξεζητημένο υπερθέαμα προορισμένο να διασκεδάσει χωρίς ενοχές το κοινό της.

Αμφότεροι εξεπλάγησαν.

Προς τα μέσα

Η ζωή μας δεν είναι σαν συναυλία μιας συμφωνικής ορχήστρας. Μοιάζει περισσότερο μ’ ένα κονσέρτο τζαζ. Ακολουθούμε τον δρόμο μας, μια ιδεατή αρμονική δομή και αυτοσχεδιάζουμε συνεχώς, έρμαια στις επιταγές του αναπάντεχου, σε αναζήτηση συγχρονισμού και σε συνεχή τριβή με τις αυτοσχεδιαστικές παρλάτες από το κονσέρτο του διπλανού μας.

Αναμένοντας το «Παρελθόν»

  

Ομολογώ ότι μου αρέσει το σινεμά του Ασγκάρ Φαραντί και περίμενα με ανυπομονησία την προβολή της νέας του ταινίας «Το Παρελθόν», που όπως και τις αριστουργηματικές προηγούμενες, «Τι απέγινε η Έλι» και «Ένας Χωρισμός» θα έπρεπε να περιμένω να τη διοργανώσει ο Όμιλος Φίλων Κινηματογράφου –εδώ και χρόνια έχω πάψει να βλέπω DVD.

Παντοτινό χαμόγελο

Κάθε φορά που ακούς το ανυπέρβλητο «Χαμόγελο της Τζοκόντας» είναι η πρώτη. Σε εκπλήσσει με μια μυστηριώδη οικειότητα και με μια εξωτική προσιτότητα, σε δελεάζει να εμβαθύνεις, να το ανακαλύψεις από την αρχή. Δεν υπάρχει άλλο έργο που να τραμπαλίζεται τόσο ιδανικά και ηδονικά ανάμεσα στην ελληνική λαϊκή μουσική και τη δυτικότροπη μουσική τεχνοτροπία. 

Πλάθοντας συλλογικές μνήμες

Είναι από τις καλύτερες παραγωγές του ΘΟΚ τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται κατ’ αρχάς για ένα θαυμάσιο έργο, γραμμένο όμως με πολύπλοκο τρόπο. Δύσκολο. Όχι για τον θεατή, αλλά για τον σκηνοθέτη. Θα πρέπει να ήταν μια πραγματική σπαζοκεφαλιά να καταφέρει να αποδώσει όλες αυτές τις απανωτές χρονικές μανούβρες, διατηρώντας τον ειρμό.

Αναίμακτο, τυποποιημένο ξάφνιασμα

 

Δεν είναι ότι δεν ήταν καλές οι ερμηνείες των συντελεστών. Ειδικότερα ο Σωτήρης Μεστάνας αποδεικνύει περίτρανα ότι βρίσκεται σε φοβερή υποκριτική φόρμα τα τελευταία χρόνια, αλλά και το πόσο απολαμβάνει τέτοιου είδους ρόλους.

Μια βόλτα μαζί με τους δεινόσαυρους

Αν δεν είχα τον πιτσιρίκο να με πιλατεύει, ενδεχομένως να σνόμπαρα κι εγώ την ταινία «Walking with dinosaurs». Κακό του κεφαλιού μου. Κανείς δεν αμφιβάλει ότι πρόκειται για μια παραγωγή που απευθύνεται περισσότερο στους μικρούς παρά στους μεγάλους, αλλά αν επιλέξετε να επενδύσετε ένα δίωρο στους κινηματογράφους για να απολαύσετε μια θεαματική τρισδιάστατη και ανατριχιαστικά αληθοφανή προϊστορική περιπέτεια, θα αποζημιωθείτε.