Τελεσφόρα αυθαιρεσία

Αντιγόνη σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού.

«Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για ν’ αγαπώ». -«Ε, α-γαπήσου τότε…» Η πρόσδοση κωμικής νότας σε μια από τις πιο γνωστές στιχομυθίες μεταξύ Αντιγόνης και Κρέοντα είναι χαρακτηριστική της ματιάς του Στάθη Λιβαθινού πάνω στο σπουδαιότερο ίσως σωζόμενο κείμενο του αρχαίου ελληνικού δραματολογίου. Η πολυσυζητημένη τριπλή συνεργασία των κρατικών θεάτρων Ελλάδας και Κύπρου πάνω στην Αντιγόνη είναι μια παράσταση τολμηρή όσο και βατή, καθώς παρακολουθείται ευχάριστα αλλά και με δέος από το ευρύ κοινό: όχι μόνο από τους «μυημένους» στο αρχαίο δράμα και χωρίς ηλικιακούς περιορισμούς.

Εγκαταλελειμμένοι χρόνοι

«A City Seeking its Bodies» της Αλεξάνδρας Βάγιερσταλλ.

Υπάρχει μια μαγική στιγμή στη διαδικασία της θέασης όπου συνειδητοποιείς ότι το (εν προκειμένω παραστατικό) έργο τέχνης κατακτά την αυτονομία του, αποκτά παλμό κι αρχίζει να αναπνέει χωριστά από τον δημιουργό του. Το νιώθεις να χτυπά στον ρυθμό της καρδιάς σου, να γίνεται δικό σου. Αυτή η απόκλιση της νοητικής διεργασίας του πλάστη προς τα ενδότερα του θεατή, η μετουσίωση της πνευματικής και συναισθηματικής ύλης, είναι το απόλυτο ζητούμενο στην τέχνη –πέρα ακόμη και από την αισθητική αρτιότητα. 

Μετα-ειρωνικός Δον Τζιοβάνι

Συμπαραγωγή CEFAC Parma Opera Organization- 

Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου.

Ευτυχώς, το ενδεχόμενο κατάργησης του Φεστιβάλ Όπερας φαίνεται πλέον να έχει απομακρυνθεί με τους διοργανωτές να πατούν πιο γερά στα πόδια τους και το κοινό να αποδέχεται τη στροφή που συντελείται τα τελευταία χρόνια προς πιο λιτές, χαμηλότονες και φθηνές παραγωγές. Γεμάτες και τις τρεις ημέρες ήταν οι λυόμενες κερκίδες στην Πλατεία του Κάστρου. Οι θεατές δεν πτοήθηκαν από τον αέρα και την υγρασία που απειλούσαν από τεχνικής απόψεως το αποτέλεσμα και χειροκρότησαν θερμά.

Απ’ τον πηλό έπλασε λουλούδι

Πλούτος του Αριστοφάνη από την ομάδα Φτωχολογιά.

© Κωνσταντίνος Λάρκος. 

Η ιστορία του κυπριακού θεάτρου θα γράψει ότι μια παράσταση που στήθηκε κυριολεκτικά την υστάτη, με καίριες αναποδιές, με προϋπολογισμό στα όρια της ξεφτίλας, μια παράσταση που αποτέλεσε το σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός υπεράνω υποψίας θρασύτατου νεαρού ηθοποιού ξελάσπωσε κοτζάμ Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος. Στου οποίου το πρόγραμμα, μάλιστα, μπήκε ως επιλαχούσα. Και δεν είναι μόνο ότι έδωσε δυναμική σ’ ένα φεστιβάλ που δεν διένυε και την καλύτερη χρονιά του, ούτε ότι κέρδισε τις εντυπώσεις κι έγινε επίκεντρο των συζητήσεων για το καλλιτεχνικό μας καλοκαίρι. Είναι και ότι πέτυχε κάτι πιο σπουδαίο: να ανανεώσει τη σχέση του θεατρόφιλου κοινού της Κύπρου με το αριστοφανικό πνεύμα. Μια σχέση που μάλλον είχε κλονιστεί τα τελευταία χρόνια.