Από τον χαβαλέ στον βαθύτερο προβληματισμό

Μ’ ένα πρώτο πρόχειρο και εμπαθές βλέμμα θα μπορούσες να καταλογίσεις άτσαλη σκηνοθεσία, χοντροκομμένες σκηνές, ενοχλητικούς ερασιτεχνισμούς. Με γυμνό μάτι μπορούσες να διακρίνεις οργανικές ατασθαλίες και άναρχες παραφωνίες. Όμως, το πνεύμα του Αριστοφάνη όχι μόνο ήταν εκεί αλλά θα πρέπει να χαμογελούσε ευχαριστημένο. Περίεργο, έτσι;

Μια χειροπιαστή ουτοπία

Το μεγάλο βήμα για το Φεστιβάλ Ξαρκής δεν ήταν μόνο γεωγραφικό, από το Άρσος στη Λόφου. Ήταν και προς την κατεύθυνση της οριστικής καταξίωσης. Δεν χρειάστηκε πολύ καιρό, πρόπερσι τέτοια εποχή το πρωτακούσαμε κι εκ πρώτης όψεως έμοιαζε περισσότερο με «τρελή» ιδέα κάποιας αιθεροβατούσας νεαράς με εναλλακτική ματιά, που είχε το θράσος να το στήσει ως εργασία στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού της στο Communication Design.

Σφιγμένο πάθος

Οι θεατρικές παραστάσεις είναι σαν τα λουκάνικα: καλύτερα να μην ξέρεις πώς γίνονται. Απλώς απολαμβάνεις το τελευταίο στάδιο της παραγωγής. Αν διακρίνεις τα υπολείμματα κρέατος, τα καρυκεύματα, το έντερο, κάτι από την απόλαυση χάνεται. Αν λοιπόν διακρίνεις τόσο ανάγλυφα τη δουλειά του κινησιολόγου, του σκηνογράφου, του συνθέτη, όταν οι ερμηνείες μοιάζουν τόσο απομονωμένες, κάτι δεν πάει καλά.  Τέτοιες παράξενες σκέψεις έκανα αφήνοντας πίσω μου το αμφιθέατρο Μακαρίου Γ’ την περασμένη Τετάρτη, προβληματισμένος από τη θέαση του Ιππόλυτου του Ευριπίδη από τον ΘΟΚ.

Ο χορός των προσδοκιών

Κανείς δεν έχει περισσότερα ράμματα για τη γούνα μου απ’ ότι εγώ ο ίδιος, παρόλο που πάντοτε προσπαθώ να είμαι επιεικής με τον εαυτό μου. Κάθε Μάρτη, λοιπόν, όταν πλησιάζει η Πλατφόρμα Σύγχρονου Χορού στη Λεμεσό, φέρνω στο μυαλό μια μελανή κηλίδα σε ό,τι αφορά την ενασχόλησή μου με τα καλλιτεχνικά δρώμενα του νησιού κι αυτό είναι το γεγονός ότι τόσα χρόνια δεν έδοξα μια φορά να πάρω το τομάρι μου στη Λεμεσό για να ζήσω από κοντά τη διοργάνωση, που αποτυπώνει όσο καμιά άλλη την εξέλιξη του σύγχρονου χορού στην Κύπρο.