Το πιο πικρό «Καληνύχτα»

«Καληνύχτα μητέρα» της Μάρσα Νόρμαν σε σκηνοθεσία Πατρίτσιας Πεττεμερίδου. 

Μια έντιμη παραγωγή βασισμένη πάνω σ’ ένα περίτεχνο όσο και απαιτητικό μονόπρακτο, όπου κάθε λέξη, κάθε ανάσα, κάθε σιωπή έχει το δικό της ειδικό βάρος. Το «Καληνύχτα μητέρα» της Μάρσα Νόρμαν είναι έργο ικανό να δοξάσει έναν συγκεντρωμένο και ταγμένο ερμηνευτή και ικανό να καταπιεί όποιον το πάρει αψήφιστα, ή όποιον δειλιάσει κοιτάζοντας κάτω καθώς σκοινοβατεί στις εύθραυστες ισορροπίες πίσω από κάθε στιχομυθία. 

Υποκρινόμενοι τους υποκριτές

«Ο θεός της σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά σε σκηνοθεσία Γιώργου Μουαΐμη. 

Γονείς ανασφαλείς, ιδιοτελείς και ανεκπαίδευτοι, έρμαια στη δίνη της μίζερης και καταπιεστικής καθημερινής ρουτίνας και των υποκριτικών κωδίκων συμπεριφοράς, θα ξεσκεπαστούν νομοτελειακά μια μέρα από τα ίδια τους βλαστάρια. Είναι ένα σοβαρό θέμα αυτό που αναπτύσσει η Γιασμίνα Ρεζά μέσα από το σημαντικότερο έργο της «Ο θεός της σφαγής», γι’ αυτό και νιώθεις σχεδόν τύψεις που αναγκάζεσαι να γελάς τόσο συχνά, καθώς εκτοξεύονται γενναιόδωρα οι δόσεις βιτριολικού χιούμορ και εύστοχης κοινωνικής σάτιρας. 

Τίποτ’ ακριβό να παραδώσει…

Είναι, ευτυχώς, τακτικός επισκέπτης στην Κύπρο «που οι εμπόροι τη μισούνε». Και είναι αμοιβαία η συμπάθεια που πολλές φορές φτάνει στα όρια της λατρείας. Τη φορά αυτή επέλεξε ένα ολιγάριθμο και ευέλικτο σχήμα, αποτελούμενο από κορυφαίους σολίστες τα ονόματα των οποίων από μόνα τους –χωρίς τον Σαββόπουλο- θα αρκούσαν για να γεμίσουν έναν τόπο συναυλίας: Γιώτης Κιουρτσόγλου (συνεργάστηκαν στον «Πυρήνα»), Βαγγέλης Καρίπης, Ορέστης Πλακίδης.