Γόνιμο θράσος

«Ένα Αλπούμ Ιστορίες» του Αντώνη Γεωργίου σε σκηνοθεσία Μάριου Κακουλλή.

Είναι άγνοια κινδύνου, θράσος ή δημιουργική τόλμη αυτό που διακατέχει τον Μάριο Κακουλλή; Αυτό που ωρίμασε τόσο πρόωρα και αχαλίνωτα τον πειραματικό και πρωτοπόρο σκηνοθέτη μέσα του; Άγνωστο είναι αν θέλει ή αν μπορεί να βάλει χαλινάρι, ωστόσο δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι έχει βάλει την υπογραφή του σε δουλειές με υψηλότατο δείκτη δυσκολίας, που είχαν νεύρο και φαντασία, εναλλακτικό και σύγχρονο πνεύμα, ορμή, δόσιμο και μια ιδιαίτερη αισθητική. Μάλιστα, το πληθωρικό αποτέλεσμα προκαλούσε μια ανεξήγητη συγκατάβαση απέναντι στις αναπόφευκτες ατέλειες, αφέλειες, προχειρότητες ή αστοχίες, οι οποίες έμοιαζαν σχεδόν… χαριτωμένες.

Τα στοιχειά των μεταλλείων

Μαρίνα Μπάρσι Χάνερ & Ίσιλ Σολ Βιλ (Πουέρτο Ρίκο & Καταλονία). 

© Σκεύη Λαού.

Το στοιχείο της έκπληξης αποτελεί βασικό συστατικό του συνεχώς αναπτυσσόμενου και στην Κύπρο καλλιτεχνικού είδους του performance art. Και μέρος αυτής της έκπληξης είναι κάθε φορά ο χώρος που επιλέγεται για να επιτελεστεί η καλλιτεχνική δράση: η τέχνη αυτή είναι ο ορισμός του site specific. Το Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art ολοκλήρωσε αισίως την 4η έκδοσή του και θεωρείται πλέον θεσμός και μάλιστα παγκόσμιας εμβέλειας.

Παντόφλα με νόημα

«Σκάσε ή Η χαμένη παντόφλα του Μανώλη Καρέλη» από τη θεατρική ομάδα Παράσιτα.

Έχει ουσία και νόημα ένα θεατρικό έργο ο ήρωας του οποίου βρίσκεται από την πρώτη στιγμή σε μια οφθαλμοφανώς καταδικασμένη προσπάθεια αναζήτησης ουσίας και νοήματος στη μίζερη ζωή του; Μα, και βέβαια έχει! Το νόημα είναι… η παντόφλα. Μια χαμένη παντόφλα, για την ακρίβεια. Σαν αυτή που αναζητεί –ίσως όχι όσο θερμά όσο θα περίμενε κανείς για κάτι τόσο σημαντικό- ο ήρωας του έργου της Χριστίνας Σαμπανίκου, «Σκάσε ή Η χαμένη παντόφλα του Μανώλη Καρέλη».

Ενθουσιασμός για την αδιαφορία

«Οι ράγες πίσω μου» του Χάρη Ρώμα στο Θέατρο Διόνυσος.

Είτε συμπαθεί κάποιος τον Χάρη Ρώμα, είτε όχι, είναι εύκολο –κι εύλογο- να πέσει στην παγίδα της προκατάληψης, να αντιμετωπίσει με καχυποψία ένα θεατρικό του έργο. Το έχει παραδεχτεί κι ο ίδιος, άλλωστε, ότι λίγο- πολύ θεωρείται μέρος του κατεστημένου της καλλιτεχνικής και κοινωνικής ζωής που έλαμψε τη «χρυσή εποχή» της ελληνικής τηλεόρασης και συνεπώς ήταν πολύ δύσκολο να τον αποδεχτεί, έστω και παροδικά, ένα άλλο «κατεστημένο», πιο μικρό αλλά και πιο συμπαγές: αυτό του θεάτρου.