Παντοτινό χαμόγελο

Κάθε φορά που ακούς το ανυπέρβλητο «Χαμόγελο της Τζοκόντας» είναι η πρώτη. Σε εκπλήσσει με μια μυστηριώδη οικειότητα και με μια εξωτική προσιτότητα, σε δελεάζει να εμβαθύνεις, να το ανακαλύψεις από την αρχή. Δεν υπάρχει άλλο έργο που να τραμπαλίζεται τόσο ιδανικά και ηδονικά ανάμεσα στην ελληνική λαϊκή μουσική και τη δυτικότροπη μουσική τεχνοτροπία. 

Πλάθοντας συλλογικές μνήμες

Είναι από τις καλύτερες παραγωγές του ΘΟΚ τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται κατ’ αρχάς για ένα θαυμάσιο έργο, γραμμένο όμως με πολύπλοκο τρόπο. Δύσκολο. Όχι για τον θεατή, αλλά για τον σκηνοθέτη. Θα πρέπει να ήταν μια πραγματική σπαζοκεφαλιά να καταφέρει να αποδώσει όλες αυτές τις απανωτές χρονικές μανούβρες, διατηρώντας τον ειρμό.

Αναίμακτο, τυποποιημένο ξάφνιασμα

 

Δεν είναι ότι δεν ήταν καλές οι ερμηνείες των συντελεστών. Ειδικότερα ο Σωτήρης Μεστάνας αποδεικνύει περίτρανα ότι βρίσκεται σε φοβερή υποκριτική φόρμα τα τελευταία χρόνια, αλλά και το πόσο απολαμβάνει τέτοιου είδους ρόλους.

Μια βόλτα μαζί με τους δεινόσαυρους

Αν δεν είχα τον πιτσιρίκο να με πιλατεύει, ενδεχομένως να σνόμπαρα κι εγώ την ταινία «Walking with dinosaurs». Κακό του κεφαλιού μου. Κανείς δεν αμφιβάλει ότι πρόκειται για μια παραγωγή που απευθύνεται περισσότερο στους μικρούς παρά στους μεγάλους, αλλά αν επιλέξετε να επενδύσετε ένα δίωρο στους κινηματογράφους για να απολαύσετε μια θεαματική τρισδιάστατη και ανατριχιαστικά αληθοφανή προϊστορική περιπέτεια, θα αποζημιωθείτε.