Μια ριψοκίνδυνη τέχνη

Στα μάτια μου, ο καλλιτέχνης του παιδικού θεάτρου μοιάζει μ’ έναν ακροβάτη· είναι μια απαιτητική και υπεύθυνη δουλειά στην οποία δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται τα επικίνδυνα λάθη. Πρέπει να πατά ελαφρά, γιατί πατά πάνω στην ευαίσθητη παιδική ψυχοσύνθεση, χαράσσοντας το υπό διαμόρφωση θεατρικό αισθητήριο.

Τα παιδιά είναι οι πιο δύσκολοι θεατές. Υπάρχουν πολλά τρικ για να κλέψεις την προσοχή τους, αλλά ποτέ δεν θα έπρεπε να είναι αυτό το ζητούμενο. Στο παιδικό θέατρο μπορείς να επιχειρήσεις την ταύτιση του μικρού θεατή με το επί σκηνής δρώμενο, μια διαδραστική συμμετοχή που όμως δύναται να σου τινάξει στον αέρα όλη την προσπάθεια. Δεν είναι εύκολο να πετύχεις τη σωστή ισορροπία.

Αυτές οι σκέψεις με απασχολούσαν καθώς παρακολουθούσα την παράσταση «H κουκουβάγια που ζήλευε…», στον μικρό, ζεστό χώρο του The Little Worry People Art & Drama Studio, όντας ο μοναδικός πατέρας-θεατής περιτριγυρισμένος από ενθουσιώδεις μαμάδες και παιδιά.

Ο άνθρωπος- ορχήστρα Αντρέι Κρουπά και η Νικολέττα Χριστοφόρου αντιμετωπίζουν με σεβασμό τα παιδιά καθώς μετατρέπουν με ευρηματικές σκηνικές λύσεις το κείμενο της Μαρίας Χριστοφόρου σ’ ένα οπτικό και μουσικό δρώμενο που οξύνει τη φαντασία και ενθαρρύνει τη γόνιμη έκφραση, μένοντας μακριά από την παγίδα του διδακτισμού.

Μια παράσταση που καταχαίρονται και οι ενήλικες θεατές.