Ιστορίες που «καίγονται» να ειπωθούν

«Καθήκον» της Αν Μαρί Τζασίρ και «Foxtrot» του  Σαμουέλ Μάοζ.

«Ο Απρίλης είναι ο πιο σκληρός μήνας» έγραφε ο Τ.Σ. Έλιοτ στην «Έρημη Χώρα». Όχι μόνο επειδή «γεννοβολάει πασχαλιές μες από τη νεκρή γη», αλλά κι επειδή «σμίγει μνήμες και επιθυμίες». Στη δική μας έρμη χώρα ο σκληρός μήνας έχει συνδεθεί με τη διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογραφικές Μέρες, μια πραγματική όαση στη ζωή των απανταχού εραστών της μεγάλης οθόνης.

Γέλιο μέχρι πικρών δακρύων

«Και το Όνομα αυτού…» των Ματιέ Ντελαπόρτ και Αλεξάντρ ντε λα Πατελιέρ σε σκηνοθεσία Διομήδη Νικήτα.

Μια κλασικού τύπου αστική sitcom δωματίου, και μάλιστα γαλλική, συνήθως κάτω από το ανατρεπτικό και αιχμηρό της πετσί υποθάλπει έναν μηρυκάζοντα καθωσπρεπισμό και μια υπόγεια διάθεση δικαιολόγησης των στερεοτύπων και προκαταλήψεων, αλλά και τήρησης των προσχημάτων στην έκφραση. Το σχήμα με το καλολαδωμένο σουαρέ που πάει στραβά είναι γνώριμο μέχρι κοινοτοπίας, ιδίως στη γαλλική κωμωδιογραφία.

Όλοι οι βιασμοί είναι ομαδικοί

«Χαρωπά τα δυο μου χέρια» του Μιχάλη Παπαδόπουλου στο Θέατρο Ανεμώνα σε σκηνοθεσία Αλεξίας Παπαλαζάρου.

Πριν από μερικές εβδομάδες η υποκριτική και επιλεκτικά ευαίσθητη κυπριακή κοινωνία «έπεσε από τα σύννεφα» με αφορμή το θάνατο νεαρής, που ήταν θύμα ενδοοικογενειακής παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Το ότι η οικογένεια ήταν θετή είναι δευτερευούσης σημασίας, παρότι οι πτυχές αυτής της υπόθεσης ανέδειξαν ένα τεράστιο απόστημα που μας υπενθύμισε ότι στην πραγματικότητα όλοι οι βιασμοί είναι ομαδικοί κι ότι είμαστε συνένοχοι. Παράλληλα, θα μνημονεύεται στο μέλλον σε σεμινάρια και ημερίδες για τον τρόπο που ανάγλυφα αποτύπωσε τις σοβαρές σωματικές, κοινωνικές, διανοητικές, συναισθηματικές και άλλες συνέπειες στη ζωή του πολυθυματοποιημένου ατόμου.

Ξεχωρίζοντας τον κρόκο απ’ το ασπράδι

«Τρεις αδερφές» του Άντον Τσέχωφ σε σκηνοθεσία Αστέρη Πελτέκη από την Άνω Θρώσκω Παραγωγές. 

Στο συγκλονιστικό εθνογραφικό του οδοιπορικό στη Σαχαλίνη, τη νήσο-κάτεργο της τσαρικής εποχής, ο Τσέχωφ αναφέρεται σε μια φυλή αυτοχθόνων οι οποίοι δεν χρησιμοποιούσαν ποτέ έτοιμους δρόμους. Η κουλτούρα τους απέρριπτε την ίδια την έννοια του δρόμου. Κάθε φορά άνοιγαν καινούργιους, αποφεύγοντας τις παρεκκλίσεις και ανάγοντας έτσι κάθε διαδρομή σε μια νέα περιπέτεια, με τον τρόπο που το εννοούσε ο ποιητής Αντόνιο Ματσάδο: τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας. Εννοείται ότι η φυλή αυτή δεν είχε κανένα μέλλον στον άγρια πολιτισμένο κόσμο μας.