Το «αυτογκόλ» δεν στοίχισε

Στιγμιότυπο από την παράσταση «Frontears». Φωτογραφία: © Χρίστος Αβρααμίδης.

Ανάμεσα στα πολλά ελαττώματα που ταλανίζουν τους χειριστές των σκουριασμένων γραναζιών της πολιτιστικής πολιτικής -και μαζί τους φυσικά και το ίδιο το αντικείμενό τους- πρέπει να είναι και οι τάσεις αυτοκαταστροφής. Δεν εξηγείται αλλιώς η απόφαση των Πολιτιστικών Υπηρεσιών να δημοσιοποιήσει σαν κεραυνό εν αιθρία, μαζί με την ανακοίνωση των έργων που είχαν επιλεγεί για τη φετινή 16η Πλατφόρμα Σύγχρονου Χορού, τις παρατηρήσεις της… ανικανοποίητης Επιτροπής Αξιολόγησης για «έλλειψη πρωτοτυπίας και καινοτομίας» στις προτάσεις σε σχέση με προηγούμενα χρόνια.

Μια παρένθεση στη μοναξιά

«Επικίνδυνο παιχνίδι» του Ουίλιαμ Γκίμπσον στο Μουσείο Ζαμπέλα.

Η ενασχόληση μ’ ένα φαινομενικά «ακίνδυνο» έργο εκλήφθηκε από τον Αστέρη Πελτέκη και την Κρίστη Παπαδοπούλου ως ένα «επικίνδυνο παιχνίδι». Και δεν υπήρχε περίπτωση αυτή η παράσταση να βλέπεται αν δεν υπήρχαν στη σκηνή δύο χαρισματικοί ηθοποιοί, απόλυτα συγκεντρωμένοι και ταγμένοι στο στόχο και επιδέξιοι στη μεταχείριση των λεπτών κλωστών που την υφαίνουν περιμετρικά και εσωτερικά.

Μια εύθυμη τραγωδία

«Της οικείας ημών εμπιπραμένης» του Κώστα Μαννούρη.

Θεωρώ τον Κώστα Μαννούρη κεφάλαιο για το κυπριακό θέατρο κι είμαστε μάλλον τυχεροί που παραμελεί το αντικείμενο των σπουδών του, τη βιολογία και τη φιλοσοφία της επιστήμης, προκειμένου να ικανοποιήσει τη… βιολογική του ανάγκη για λογοτεχνική δημιουργία. Η γραφή του έχει τα χαρακτηριστικά του λογοτέχνη- Ρομπέν των Δασών: σπλαχνικός προστάτης και συνοδοιπόρος των «υπαρξιακά αδικημένων» και ταυτόχρονα σαρκαστικός εχθρός της σκληρόκαρδης πραγματικότητας.

Λυρικός πραγματισμός

«Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», Point Το & Θέατρο ΚΡΑΜΑ.

Αυτό το σπίτι χτίστηκε με συμπαγή υλικά· με τιμιότητα, ειλικρίνεια, πάθος, πείσμα και –το σημαντικότερο- μια επίγνωση δυνατοτήτων που αναγόταν σ’ ένα είδος «λυρικού πραγματισμού». Γι’ αυτό και άντεξε σε αντίξοες συνθήκες, κάτω από απειλητικά σύννεφα καλλιτεχνικής αμφισβήτησης και οικονομικής στενότητας. Γι’ αυτό ξεπέρασε όλα τα «αντιεμπορικά» του χαρακτηριστικά και αγκαλιάστηκε με θέρμη από το κοινό.