Μια γεύση διεθνότητας

«10’» της Ελεάνας Αλεξάνδρου και «ΑΝΝΝΑ» της Αλεξάνδρας Βάγιερσταλ (©Παύλος Βρυωνίδης).

Να μην είμεθα και πλεονέχτες. Η πολιτιστική ατζέντα της Λευκωσίας είναι παραδοσιακά πιο γεμάτη από της Λεμεσού. Περισσότερο θέατρο, μουσική, εικαστικές εκθέσεις. Στον χορό «χάνουμε» κατά κράτος. Και καλά θα κάνουμε να το χωνέψουμε. Αν κάποιος «καίγεται» να δει μια συγκεκριμένη παράσταση, μπορεί να πάρει το αυτοκινητάκι του (παλιότερα οι διοργανωτές έβαζαν και λεωφορείο) και να πεταχτεί μέχρι τη Λεμεσό.

Ο βλοσυρός μύθος

Βλαντιμίρ και Βόβκα Ασκενάζι, «Ρεσιτάλ για δύο πιάνα» (©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ).

Ήταν μόλις μια μέρα μετά την πανσέληνο του Ιουνίου κι ένα ρόδινο φεγγάρι είχε ξεπροβάλλει μεγεθυμένο από τον ορίζοντα. Ο καιρός (αυτή τη φορά) ήταν ιδανικός· η ζέστη είχε ήδη υποχωρήσει μαζί με τον ήλιο κι ένα ελαφρύ, δροσερό αεράκι χάιδευε τα μάγουλα των θεατών, οι οποίοι μπορούσαν να αγναντεύουν τα φώτα της Πάφου που απλωνόταν απέναντι σαν πιάτο. Το Αρχαίο Ωδείο ήταν ασφυκτικά γεμάτο κι ακόμη και οι πέτρες αδημονούσαν για το μεγάλο γεγονός.

Η μοναξιά του οργανοποιού

«...να κουμπασάρει τον καιρό»: Μια συνεύρεση μουσικής και τέχνης της οργανοποιίας στο Αρχοντικό Αξιοθέας (© Μιχάλης Κυπριανού).

Χάρισμα, νταλγκάς, φιλότιμο και αδιάκοπη έρευνα. Η οργανοποιία έχει τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά με την ίδια τη μουσική. Και παράλληλα συνδυάζει αγάπη για τη μελωδία, πλατιά γνώση ακουστικής, μαστοριά και αισθητική αντίληψη. Μπορεί να μην απολαμβάνει την αναγνώριση που της αξίζει στο πάνθεον της μουσικής παραγωγής, αλλά είναι μια ανεξάρτητη τέχνη που συνυπάρχει με τη μουσική.

Παράσταση που ζητάει από τον θεατή

«Μινέττι» του Τόμας Μπέρνχαρντ σε σκηνοθεσία Θανάση Γεωργίου (© Ισμήνη Χαχολιάδου). 

«Ολόκληρη ζωή παριστάνουμε κάτι που κανείς δεν καταλαβαίνει». Αυτό είναι ένα από τα πολλά κοφτερά αποφθέγματα που μονολογεί ο Μινέττι, ήρωας του ομώνυμου έργου του Τόμας Μπέρνχαρντ, τα οποία βάλλουν κατευθείαν την αθωράκιστη ψυχή του θεατή. Έχουν ήδη γραφτεί και ειπωθεί πολλά για την παράσταση του Θεάτρου Δέντρο, η οποία έχει –δυστυχώς– ολοκληρώσει τον κύκλο της. Ήταν δύσκολο για μένα, ωστόσο, να αντισταθώ στην παρόρμηση να γράψω ένα κείμενο γι’ αυτή. Όχι για όσα κατάλαβα από αυτά που παρίσταναν, πλήρεις αληθείας, οι ερμηνευτές. Αλλά για όσα ένιωσα κι όσα πήρα μαζί μου.