Σκάσε και τρώγε

«Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού» του Έκτορα Λυγίζου. 

Όταν ο Κνουτ Χαμσούν έγραφε την «Πείνα» το 1890, ανοίγοντας λογοτεχνικά τον 20ό αιώνα, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι το έργο αυτό θα ήταν τόσο ωμά, σκληρά και απάνθρωπα επίκαιρο τη δεύτερη δεκαετία του 21^ου. Ο Έκτορας Λυγίζος δεν κρύβει τις αναφορές στο σπουδαίο αυτό πεζογράφημα στην ταινία- ντεμπούτο του «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού»: το φωνάζει σε κάθε σκηνή. 

Απελθέτω απ’ εμού…

«Γεσθημανή» του Ντέιβιντ Χέαρ σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη Κνούτσεν. 

Τι τους γυάλισε επιτέλους εκεί στο ΘΟΚ με το έργο του Ντέιβιντ Χέαρ «Γεσθημανή», είναι να απορείς. Μπορεί οι Άγγλοι να γοητεύτηκαν σε συγκεκριμένη συγκυρία από το επίκαιρο –μέχρι εφημερότητας- θέμα που αγγίζει ο Χέαρ, εμπνεόμενος από τα «άπλυτα» του Εργατικού Κόμματος. Εμείς τι φταίμε;