Πολύ καλή για να είναι φαβορί

«Ταμπού» του Μιγκέλ Γκόμες.

Όταν τελειώνει, έχεις μια περίεργη αίσθηση σαν κάποιος να σε ξύπνησε απότομα από ένα όνειρο. Ένα ασπρόμαυρο όνειρο. Είναι μια βουτιά στη μνήμη. Προσωπική και ιστορική. Μια ταινία που καταφέρνει να συγκεράσει αναφορές στην ποίηση, στον έρωτα, τη μοναξιά, τα γηρατεία, την πολιτική, την αποικιοκρατία, την Ιστορία, αποτίοντας φόρο τιμής στον βωβό κινηματογράφο, στην τεχνική του Ντέιβιντ Γκρίφιθ, στον γερμανικό εξπρεσιονισμό. 

«Θέλω να ζήσω τόσο πολύ;»

«Όσκαρ» του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Λάρκου. 

Το θέμα του έργου είναι βαρύ κι ασήκωτο: ένας ετοιμοθάνατος 10χρονος λευχαιμικός προτρέπεται από μια εθελόντρια να στέλνει τακτικά γράμματα στον μεγαλοδύναμο ώστε να ελαφρύνει το μυαλό από τις σκέψεις. Από τις επιστολές αυτές αποτελείται ολόκληρη η μικρή νουβέλα του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ «Αγαπητέ Θεέ» στην οποία βασίζεται η παράσταση «Όσκαρ» του ΘΟΚ. 

Η απειλή του κοινότoπου

«Η Προδοσία» του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Μαρίας Στυλιανού.

Μια κοινότυπη ιστορία: μια γυναίκα απατά συστηματικά τον άνδρα της με τον καλύτερό του φίλο. Μπορεί κάποιος να την αφηγηθεί με τρόπο που να ξεφεύγει από την κοινοτυπία; Ναι, ο Πίντερ. Αν π.χ. επιλέξει να τη θέσει χρονολογικά ανάποδα, εκκινώντας από τη προδιαγεγραμμένη συντριβή μετά το τέλος της σχέσης και τελειώνοντας με το παθιασμένο πρώτο παράνομο φιλί. Η Προδοσία δεν είναι μία, αλλά πολλές. Ένα γαϊτανάκι από υπαινιγμούς και μικρά ψέματα που αποκαλύπτουν στο κοινό την ωμότητα της καθημερινότητας, «τους φόβους πίσω από τις καθημερινές συναναστροφές και την απειλή του κοινότυπου» όπως διαπίστωνε η Σουηδική Ακαδημία.