Το αυτονόητο που εκπλήσσει

Είναι εκεί. Όλες οι ουλές που άφησε η Ιστορία στο κορμί της μικροϊστορίας, αλλά κι αυτές που άφησαν οι μικρές καθημερινές τραγωδίες στο κορμί της ελληνικής συλλογής περιπέτειας. 

Δεδομένου ότι μιλάμε για ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας και δεδομένης της πρόσφατης επιτυχημένης μεταφοράς του «Τρίτου στεφανιού» του Κώστα Ταχτσή από τον Σταμάτη Φασουλή στο Εθνικό, ο ΘΟΚ και ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς έθεσαν στον εαυτό τους ένα θεωρητικά ανυπέρβλητο στοίχημα. Κι όμως, αυτό που λειτούργησε πρώτιστα υπέρ τους ήταν η δυσπιστία του κοινού, που τα τελευταία χρόνια είχε κατεβάσει από μόνο του τον πήχη κι ήταν σαν να επισκέπτεται τις σκηνές περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα.

Νοητική και αισθητική συγκίνηση

Ακούγοντας «κυπριακή όπερα», σίγουρα το μυαλό του ακροατή δεν πήγαινε σ’ αυτό που έμελλε να βιώσει παρακολουθώντας την εκτέλεση του έργου του Άντη Σκορδή «Ου...Πατσιά...Ρα», που παρουσιάστηκε στο Εγκώμιο. Οι τυχεροί που έγιναν κοινωνοί αυτού του πρωτοποριακού οπτικοακουστικού υπερθεάματος δοκίμασαν τα όρια της δικής τους νοητικής και αισθητικής συγκίνησης, σε μια παράλληλη συχνότητα με τον ίδιο τον συνθέτη. Κάτω από τη σκοτεινή industrial μελωδία υπέβοσκε ένας συνεχώς εντεινόμενος εκτονωτικός λυρισμός, που αναδείκνυε την εγκατάλειψη της κανονικότητας.

Ο ρινόκερος στον καθρέφτη μας

Ο μισός Αμαζόνιος έχει κοπεί για να γίνουν βιβλία που αναλύουν από κάθε σκοπιά, με λογοτεχνικούς, φιλοσοφικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, ψυχολογικούς και άλλους όρους, την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία του ’30 και τις επιπτώσεις της κατά τη διάρκεια του –κατά Χόμπσμπαουμ- «σύντομου 20ού αιώνα». Ελάχιστα όμως κατάφεραν να συμπυκνώσουν όλες τις προεκτάσεις του φαινομένου όσο ο «Ρινόκερος» του Ιονέσκο.

Μια ριψοκίνδυνη τέχνη

Στα μάτια μου, ο καλλιτέχνης του παιδικού θεάτρου μοιάζει μ’ έναν ακροβάτη· είναι μια απαιτητική και υπεύθυνη δουλειά στην οποία δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται τα επικίνδυνα λάθη. Πρέπει να πατά ελαφρά, γιατί πατά πάνω στην ευαίσθητη παιδική ψυχοσύνθεση, χαράσσοντας το υπό διαμόρφωση θεατρικό αισθητήριο.

Η μιζέρια των «φυσιολογικών»

Η παράσταση του ACT Theatre «Teena Brandon Teena» αρέσει στο κοινό κι αυτό είναι ένα ενδιαφέρον φαινόμενο. Εκτιμώ ότι η παραγωγή δεν ευτύχησε απλώς να κεφαλαιοποιήσει ένα θέμα που είναι «της μόδας», αλλά επένδυσε πάνω στις σοβαρές κοινωνιολογικές διασυνδέσεις ανάμεσα στο ομοφοβικό περιβάλλον της Νεμπράσκα του 1993 κι αυτού της αθεράπευτα «κλειστής» κυπριακής κοινωνίας του 2014.