Κάθισε την ομορφιά στα γόνατα

O Σουηδός συγγραφέας Μίκαελ Αζάρ επιχειρεί να συμπυκνώσει σ’ έναν θεατρικό μονόλογο διάρκειας μιας ώρας το απόσταγμα της κοσμοθεωρίας του Αρθούρου Ρεμπώ, πράγμα αδύνατον. Είναι όμως μια χαριτωμένη προσπάθεια. Το στοίχημα είναι μεγάλο και δύσκολο για κάθε ηθοποιό, παρότι εκκινεί από εκείνη τη φλογερή, νεανική φωνή ενός ανθρώπου η οποία εξακολουθεί να γοητεύει νέους και νεανίζοντες σε κάθε γωνιά της γης τον τελευταίο ενάμιση αιώνα.

Ο Γιάννης Στάνκογλου δεν έκρυβε την πίστη του στο κείμενο κι ακόμη περισσότερο τον θαυμασμό του στον «ποιητή της εξέγερσης». Δεν αντιμετωπίζει αυτή την παραγωγή σαν «μια ακόμη δουλειά», αλλά ως διακονία, μια αποστολή να μεταλαμπαδεύσει το επαναστατικό πνεύμα του εμβληματικού ποιητή σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Έτσι, πέρασε κι από τα μέρη μας. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς δεδομένου ότι από την Κύπρο είχε περάσει κι ο ίδιος ο Ρεμπώ, καθώς μετέτρεπε τη ζωή του σε ποίηση. Αλλά και δεδομένου ότι τη σκηνοθεσία υπογράφει ένα «δικό μας» κορίτσι, η Αλίκη Δανέζη - Κνούτσεν. Η σκηνοθέτιδα επαυξάνει στον ενθουσιασμό του συντρόφου της, υπογράφοντας μια παράσταση που είναι ταυτόχρονα απαιτητική και ευέλικτη –για να μπορεί να περιοδεύει χωρίς αποκλίσεις από την αρχική ιδέα.

Ο τίτλος «Είμαι ένας άλλος» προέρχεται από το περίφημο ρητό «Εγώ είναι ένας άλλος» (Je est un autre) που σκαρφίστηκε ο Ρεμπώ μέσα στον πυρετό της Παρισινής Κομμούνας. Ωστόσο, ούτε το έργο, ούτε η σκηνική του προσέγγιση εστιάζει επαρκώς στις πτυχές και τις ποικίλες ερμηνείες της συγκεκριμένης φράσης και της έννοιας της αυτο-ετέρωσης.

Αφορά περισσότερο σε μια λυτρωτικά ενοχλητική κραυγή που εκφράζει την αδυναμία του ανθρώπου μπροστά στον θάνατο και την αέναη κι ανένδοτη μάχη για Ελευθερία.

Κάτι είναι κι αυτό.