Υπάρχουν κάποιες ταινίες,
οι οποίες κατά την έξοδο από τη σκοτεινή αίθουσα δημιουργούν την αίσθηση-
υπόσχεση ότι θα σε στοιχειώνουν για πάντα. Ένα ταξίδι στα πανέμορφα βάθη της
ανθρώπινης ψυχής, στο παρελθόν και τη δική σου παιδική ηλικία, στο παρόν και τη
σχέση αγάπης κι ευθύνης με το παιδί σου, στο μέλλον, στο νέο κύκλο ονείρων και
προσδοκιών. Μια τέτοια είναι και το «Μέλι» του Σεμίχ Καπλάνογλου, που είχα την
τύχη να παρακολουθήσω στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Κινηματογραφικές Μέρες».
