Οι πιθανότητες όλες
εναντίον τους. Η συναυλία διεξαγόταν σε έναν μη συμβατικό αλλά και μη
δοκιμασμένο χώρο, με αμφισβητούμενη ακουστική. Ο ηχολήπτης… πέταξε αετό και δεν
εμφανίστηκε ποτέ στο χώρο για να αντικατασταθεί την τελευταία στιγμή από έναν
άπειρο. Δεν υπήρχαν παρά ελάχιστα καθίσματα για το κοινό, που δεδομένων των
συνθηκών κατέκλυσε την αυλή του πετρόχτιστου Αρχοντικού του Χατζηγεωργάκη
Κορνέσιου. Επίσης, ένα από τα μέλη αντιμετώπισε τις τελευταίες μέρες κάποιο
σοβαρό προσωπικό πρόβλημα και δεν μπόρεσε να δώσει το παρών. Και τέλος
πρόκειται για ένα πολυμελές σχήμα που μέχρι τότε παρουσιάστηκε με τη σύνθεση
αυτή μόνο δύο φορές και δεν είχε την ευκαιρία να αφιερώσει αρκετό χρόνο στο εν
εξελίξει καλλιτεχνικό του στίγμα.
Κυριακή 26 Μαΐου 2013
Δευτέρα 20 Μαΐου 2013
Η λήθη που έγινε εμμονή
Εισέρχεσαι αλαφιασμένος
στο Θέατρο Παλλάς επειδή καθυστέρησες πέντε λεπτά, εξαιτίας της κλασικής
έλλειψης πάρκινγκ στο κέντρο. Το θερμόμετρο ανεβαίνει όταν συνειδητοποιείς ότι
περιέργως η συναυλία έχει αρχίσει στην ώρα της -έλεος, στην Κύπρο βρισκόμαστε-
κι ότι ο υπάλληλος το εννοεί όταν σου δείχνει τη σκάλα για τον εξώστη: από εκεί
θα την παρακολουθήσεις κι άμα θέλεις. Η ακουστική δεν είναι και ανάλογη της
Σκάλας του Μιλάνου κι η θέα από τη θέση που σου έλαχε σ’ αναγκάζει να σκύβεις.
Πού όρεξη και πού συγκέντρωση ν’ απολαύσεις μουσική με τα νεύρα τσατάλια;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
