Μια Σταχτοπούτα γαλάζια και ροζ

Το μεγαλύτερο στοίχημα της «Σταχτοπούτας» της Alpha Square δεν ήταν να πείσει τους ενήλικες θεατές ότι αποτελεί πρόταση θεατρικής ευδαιμονίας για όλες τις ηλικίες. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους «μεγάλους που αισθάνονται παιδιά», εννοώ όλους όσοι αγαπούν το καλό θέατρο. Διότι το κλασικό παραμύθι του Σαρλ Περώ είναι απλώς η εκκίνηση, ο θεματικός μπούσουλας πάνω στον οποίο ορτσάρουν και πλέουν οι ιδεολογικές, συναισθηματικές και κοινωνικές προεκτάσεις που επιλέγει να χρωματίσει ο σκηνοθέτης και διασκευαστής Ανδρέας Αραούζος, παραδίδοντας μια συμπαγή παράσταση, γεμάτη λυρισμό και αλήθεια.

Η συνταγή… έκοψε

Η απόσταση από την Κεντρική Σκηνή «Εύης Γαβριηλίδης» μέχρι τη Νέα είναι- δεν είναι πενήντα βήματα. Έτη φωτός όμως χωρίζουν τις παραγωγές που φιλοξενούν, τη «Λωξάντρα» και το «Παλάτι του Τέλους», σε σημείο που αναρωτιέσαι αν τις προτείνει ο ίδιος οργανισμός. Από τη Νέα Σκηνή φεύγεις μ’ έναν κόμπο στο λαιμό κι άλλον έναν στο μυαλό, με μια έντονη παρόρμηση να τον λύσεις, να βρεις απαντήσεις σε πανανθρώπινα ζητήματα. Νιώθεις σαν να έχεις μόλις βγει στην επιφάνεια μετά από ελεύθερη κατάδυση στα βαθιά της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, αισθάνεσαι εκείνη την κοπιώδη πνευματική τριβή, το λαχάνιασμα μιας συναρπαστικής θεατρικής εμπειρίας.