Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016

Ο Πλάτωνας δεν κρατούσε μαγνητοφωνάκι

Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη από το ΚΘΒΕ.

Λίγο πριν αρχίσει, άκουγα (ήθελα- δεν ήθελα) μια κοντινή συνθεατή να εξιστορεί φωναχτά στη διπλανή της ένα περιστατικό από την εποχή που σπούδαζε στο εξωτερικό: αρχαιοελληνολάτρης καθηγητής της επεσήμανε πόσο τυχερή είναι που μιλάει ελληνικά κι άρα «μπορεί να διαβάσει Πλάτωνα και Αριστοτέλη στο αυθεντικό κείμενο». Ακολούθησε αυτοσαρκαστικό γέλιο.

Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

Ένα βήμα που θα μπορούσε να είναι άλμα

«Παραμύθι για δύο» από την ομάδα Σκηνή 8.

Υπάρχει μια χλιαρή αίσθηση ότι το θεατρικό τοπίο στην Κύπρο, ειδικότερα σε ό,τι αφορά το ελεύθερο θέατρο, τείνει να αλλάξει. Δεν επήλθε και καμιά κοσμογονία, βέβαια, αλλά ένας συνδυασμός παραγόντων που αφορούν την οικονομική κρίση, τις κοινωνικές ανάγκες, τον εμπλουτισμό του καλλιτεχνικού δυναμικού και τα νέα δεδομένα που προέκυψαν στο πλαίσιο επιχορηγήσεων, έχει επιφέρει μια ρευστότητα, μια μετατόπιση προτεραιοτήτων, έναν διαφορετικό αέρα. Κάποιες βεβαιότητες φαίνεται ότι μας έχουν εγκαταλείψει και φαινομενικά η τράπουλα μοιάζει να ξαναμοιράζεται. 

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

Ο έρωτας ως πόλεμος φθοράς


Όντας θηλυκού γένους, μια παράσταση δεν αρκεί να είναι αλλά και να φαίνεται τίμια. Και η παράσταση με τους «Δαίμονες» του Λαρς Νορέν που ανεβάζει το Θέατρο Διόνυσος βγάζει μάτι. Ένα έργο κάτι παραπάνω από απαιτητικό, σωματικά και πνευματικά, στα γνωστά κυπριακά ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, να παρουσιάζεται σ’ ένα κοινό παραδοσιακά αψυχολόγητο. Οι λόγοι που θεωρώ τη συγκεκριμένη πρόταση από τις σπουδαιότερες των τελευταίων ετών είναι σύνθετοι, όμως ο σημαντικότερος έχει να κάνει με την επίδραση σε προσωπικό επίπεδο· ένιωθα ότι κόλλησε πάνω μου, ότι την πήρα μαζί μου.

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

Πέτυχε στον λυρισμό, όχι στον αισθησιασμό



Δεν είμαι εξ ορισμού αρνητικός στο «πείραγμα» κλασικών έργων. Στις αναδομήσεις, τις ανασυνθέσεις, τις διασκευές, τους πειραματισμούς, τις σύγχρονες αναγνώσεις και ερμηνείες, γενικά το άλλαγμα των φώτων, άμα λάχει. Αρκεί, βέβαια, το τελικό αποτέλεσμα να βγάζει νόημα, να δικαιολογεί το θάρρος του δημιουργού και τη «φασαρία» στην οποία υπεβλήθησαν οι συντελεστές, να διασφαλίζει μια υποφερτή αισθητική αυτονομία.