Όσο μπορείς

Μια ευχάριστα απαισιόδοξη ιστορία για δυο γυναίκες που, όπως θα έλεγε κι ο Καβάφης, κι αν δεν μπορούν να κάμουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν, προσπαθούν τουλάχιστον να μην την εξευτελίζουν μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες, ούτε εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Η τόσο θαλερή καταλανομανία που έπληξε το Θέατρο Διόνυσος αυτή την άνοιξη επέφερε κολλητά δύο από τις πιο ξεχωριστές παραγωγές στην ιστορία του θιάσου με έδρα τη Λευκωσία: το «Δέρμα στις φλόγες» του Γκιλιέμ Κλούα και το «Δύο γυναίκες χορεύουν» του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ.

Το Διόνυσος εξακολουθεί να υπηρετεί μια αξιόλογη πρόταση για τα θεατρικά μας δρώμενα γιατί οι παραγωγές του είναι τίμιες, σοβαρές και δεν εκπίπτουν ούτε στην προχειρότητα, αλλά ούτε και στην υπερφίαλη, άσκοπη –και ενίοτε μόνο επιφανειακή- τελειοθηρία.

Δεν το πετυχαίνει πάντα, αλλά όταν το πετυχαίνει, βλέπουμε παραστάσεις όπως το «Δύο γυναίκες χορεύουν» με τη δυσκολοκατάβλητη συνταγή ενός ωραίου ολιγοπρόσωπου έργου, ενός χαριτωμένου και ζεστού χώρου και του διαμφισβήτητου ταλέντου του πρωταγωνιστικού διδύμου, στο οποίο προστίθεται η εκρηκτική χημεία μεταξύ της Ιωάννας Σιαφκάλη και της Άννας Γιαγκιώζη.

Από εκεί και πέρα το έργο του σκηνοθέτη είναι εύκολο. Όσο σπαραξικάρδιο κι αν είναι το θέμα του έργου, σε καμιά περίπτωση δεν σου μαυρίζει την καρδιά, αντιθέτως καθώς καταρρέουν και οι τελευταίες αχτίδες σύνδεσης των δυο τραγικά μοναχικών ψυχών με τη ζωή, η θλίψη ισορροπεί υπέροχα με μια απολαυστική εμπειρία θέασης.