Μας έμεινε η θλίψη

Πέρασαν μέρες από τότε που είδα την τελευταία ταινία του Ανδρέα Πάντζη με τον –ποιητικό;- τίτλο «Η χαρά και η θλίψη του σώματος» και ο εκνευρισμός μου δεν λέει ακόμη να κοπάσει. Κι όχι μόνο επειδή είναι ανεπίτρεπτο ο πλέον διακεκριμένος και αναγνωρισμένος Κύπριος σκηνοθέτης να βάζει την υπογραφή του σε μια τέτοια πανωλεθρία, σε εποχή που ο κυπριακός κινηματογράφος αργοπεθαίνει αβοήθητος σ’ έναν ελαττωματικό αναπνευστήρα.

Η απόλυτη ταινία καταστροφής

Με δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ μοιάζει η τελευταία ταινία του Κώστα Γαβρά «Le Capital». Μάλιστα, ανάλογης επιρροής με ντοκιμαντέρ και μπεστ σέλερ μελέτες που αφορούν την περιβόητη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και τον καπιταλισμό της καταστροφής.

Ο Νάσος της διπλανής πόρτας

«Ο Νάσος» του Ανδρέα Θωμόπουλου σε σκηνοθεσία Πόπης Αβραάμ. 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Κι αν ο Ανδρέας Θωμόπουλος αποφάσιζε να ρετουσάρει ελαφρώς τον «Νάσο» του, προσθέτοντας π.χ. τη χρήση κινητού και διαδικτύου, κανείς δεν θα έπαιρνε χαμπάρι ότι πέρασαν πάνω από τρεις δεκαετίες από τότε που το έγραψε. Ο χαρακτήρας του αφελούς και εύθικτου νεαρού μικροκομπιναδόρου φαντάζει πιο ζωντανός και οικείος από ποτέ. Το Σατιρικό Θέατρο είχε ανεβάσει ξανά την παράσταση το 1986 με την Πόπη Αβραάμ, που πρωταγωνιστούσε τότε, να αναλαμβάνει τώρα τα σκηνοθετικά ηνία.

Κάτω η φαντασία!

 «Μορμόλης» του Ράινερ Χάχφελντ σε σκηνοθεσία Μαριάννας Καυκαρίδου. 

Ακούς εκεί ένα χαζοκούτι να μας λέει τις αλήθειες που δεν θέλουμε ν’ ακούσουμε! Αυτές ντε, που έχουμε απαγορεύσει στα παιδιά μας να μας λένε και δεν θα τολμούσαν ποτέ να μας πουν. Παρακαλώ, αν υπάρχει νόμος και τάξη σ’ αυτή τη χώρα, αν υπάρχουν αρχές, να σπεύσουν στο Σατιρικό Θέατρο αυθωρεί και παραχρήμα, αυτοβοεί κι αμελλητί. Και να συλλάβουν εκείνο το αυθάδικο αντικείμενο που ακούει στο όνομα «Μορμόλης» - άκου Μορμόλης.