«Φάουστ» του Γκαίτε σε σκηνοθεσία Στέφανου Δρουσιώτη.
Ο Δρουσιώτης διαχειρίστηκε αχαλιναγώγητα τον μύθο του Φάουστ θεωρώντας ως δεδομένο ότι (ή αδιαφορώντας αν) ο μέσος θεατής ήταν εξοικειωμένος μ’ αυτόν. Παρουσίασε μια παράσταση εκφραστική, εντελώς φορμαλιστική, χωρίς να μπει καν στον κόπο να υποβαθμίσει τις τρανταχτές επιρροές από τα αισθητικά οράματα του Μπομπ Γουίλσον, του Δημήτρη Παπαϊωάννου, του Ρομέο Καστελούτσι. Ένας περισσότερο χοροθεατρικός Φάουστ, που έμοιαζε με υπερ-αισθητικό site specific δρώμενο, ξεπρόβαλε πίσω από την αυλαία.
Ο σκηνοθέτης επέλεξε τον
δρόμο της σιωπηλής αφηγηματικότητας, της σωματικότητας, αγνοώντας το κείμενο
και δίνοντας βάση στην ποιητική ισχύ των εικόνων, σε συνδυασμό με την αβίαστη
ομορφιά των μουσικών θεμάτων που ο ίδιος επέλεξε –από Μπαχ μέχρι Rammstein. Οι
ερμηνευτές έμοιαζαν ν’ ασφυκτιούν μέσα στο μυαλό του σκηνοθέτη, που επέλεξε να
αναδείξει την οπτική πλευρά, ένα δωρικό πλαίσιο, εκβιάζοντας την αισθητική
αντίδραση του θεατή στα ερεθίσματα που βροχηδόν τού έθετε.
Η πρότασή του ήταν πιο
εγκεφαλική και πιο δουλεμένη από τις προηγούμενες, ωστόσο ήταν και λιγότερο
ζωντανή, λιγότερο παλλόμενη, λιγότερο δεμένη και λιγότερο ενδεδυμένη με τη
ρητορική του μύθου που πραγματεύεται. Το κοινό παρακολούθησε μ’ ενδιαφέρον μια
διαφορετική, υψηλής αισθητικής παραγωγή ωστόσο πήρε μαζί του την ουδέτερη γεύση
μιας ευκαιρίας που χάθηκε. Ωστόσο, ο τόσο υποσχόμενος σκηνοθέτης θα έχει
σύντομα κι άλλες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου