Γιατί ηνόχλησες το έργο;

Για τον Αγαμέμνονα του Γκραουζίνις, τον Ορέστη του Αναστασάκη και την Άλκηστη του Ερωτοκρίτου. 

Στη συνέντευξη που έδωσε στο Φιλgood λίγες μέρες πριν την έλευση του Αγαμέμνονα του Αισχύλου στην Κύπρο, ο Τσέζαρις Γκραουζίνις έλεγε ότι η μεγαλύτερη παγίδα για ένα σκηνοθέτη που ανεβάζει αρχαίο δράμα είναι να παρασυρθεί σε μια επίδειξη εξυπνάδας κατά την ανάγνωση του αρχετυπικού έργου. Και το καλύτερο κομπλιμέντο είναι να του πουν ότι η παράσταση ήταν καλή, αλλά η σκηνοθεσία αδιάφορη. Τι γίνεται όμως με τη μετάφραση; Κι ακόμη περισσότερο, τι γίνεται όταν η μεγαλοπρεπής απλότητα και η αφαιρετική αμεσότητα της σκηνοθετικής γραμμής συγκρούεται με την αχαλίνωτη ποιητική ελευθερία μιας επιβλητικής, καινοφανούς και αναστοχαστικής μεταφοράς;

Το μάτι να κλείνει από τη σκόνη

Αντιπαραθέτοντας τις παραστάσεις «Παράξενο ζευγάρι» και «Μπαμπάδες με ρούμι».

Η φράση «κλείνει το μάτι στο κοινό» είναι ίσως μια πιο πολιτικά ορθή ορολογία για τη θεατρική αρπαχτή. Είναι βαριά λέξη αυτή, το ξέρω, ειδικά όταν μιλάμε για το αποτέλεσμα μιας καλλιτεχνικής διεργασίας κι ακόμη περισσότερο όταν το κοινό δείχνει να το διασκεδάζει. Και ποιος είμαι εγώ που θα αμφισβητήσω το κριτήριό του και την αίσθηση του χιούμορ του; Αποσύρω λοιπόν κατηγορηματικά τη λέξη «αρπαχτή». Πρέπει να καταλάβουμε κάποτε κι εμείς οι τάχαμου «κριτές» ότι το θέατρο δεν είναι μια τέχνη για λίγους και στριφνούς κι ότι συχνά συμβαίνει να λειτουργούν κι άλλοι κώδικες της επικοινωνίας που έχουν να κάνουν λ.χ. με την (τηλεοπτική) αναγνωρισιμότητα και την οικεία μανιέρα. Οι θίασοι από την Ελλάδα έχουν πάψει εδώ και καιρό να μας πουλούν καθρεφτάκια και χάντρες. Το αποτέλεσμα που βλέπουμε είναι εν πολλοίς αυτό που προορίζουν και για το ελλαδικό κοινό κι όχι κάποια απλοποιημένη κυπριακή εκδοχή.

Το θλιμμένο μπουρλέσκο

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου στην ΕΘΑΛ. 

Κάθε κριτικό σημείωμα σε σχέση με τη θέαση μιας κωμωδίας που δεν διακατέχεται και το ίδιο από χιούμορ και χαρακτηρίζεται μόνο από ακαδημαϊσμούς, χειρουργική προσέγγιση και δυσκοίλιο ύφος θεωρώ ότι αδικεί την παράσταση και την ίδια τη φύση της κωμωδίας. Δυσκολεύομαι κάπως να βρω τις λέξεις γι’ αυτό το κείμενο κι αυτό γιατί ο ειρμός μου διακόπτεται συνεχώς από τα γέλια. Μάλιστα. Κάθομαι μπροστά από μια οθόνη και γελάω ενθυμούμενος σκηνές, ατάκες και συναισθήματα από μια παράσταση κι ευτυχώς που δεν με βλέπει κανείς γιατί πραγματικά θα ανησυχούσε. «Πάει, σάλεψε αυτός» θα έλεγε.

Η νέμεση του ΘΟΚ

Το «Παγκόσμιον Άσμα» του Χριστόδουλου Γαλατόπουλου από το ΘΕΠΑΚ. 

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου δεν είναι Υπουργείο Θεάτρου. Ή τουλάχιστον δεν είναι ΠΙΑ. Είναι ένα κλασικό κρατικό θέατρο επωμισμένο με επιπλέον ευθύνες κατανομής των επιχορηγήσεων του ελεύθερου θεάτρου, αλλά και με μερικά ενδιαφέροντα προγράμματα θεατρικής ανάπτυξης. Εκείνος ο ιστορικός του ρόλος άρχισε μάλλον να φθίνει από την πρώτη δεκαετία κιόλας. Αν στα καθήκοντα του οργανισμού ήταν και η άσκηση σοβαρής «θεατρικής πολιτικής» δεν θα «έβγαζαν μάτι» κάποια τεράστια κενά στην κάλυψη περιοχών που αφορούν κείμενα- θησαυρούς της κυπριακής –και όχι μόνο- γραμματείας (μεσαιωνικής, αναγεννησιακής, νεότερης) και στη σύγχρονη πρόσληψή τους.