Φύσει και θέσει θεατρόφιλος,
έχω την ευκαιρία, την όρεξη, αλλά και την υποχρέωση να παρακολουθώ το σύνολο
των θεατρικών παραγωγών που ανεβαίνουν στην Κύπρο –και δεν είναι καθόλου λίγες.
Η άλλη ιδιότητά μου, η πιο δύσκολη, πιο υπεύθυνη και πιο ευχάριστη απ’ όλες,
αυτή του γονέα, μού προσφέρει την ευκαιρία, την όρεξη, αλλά και συνεπάγεται την
υποχρέωση να παρακολουθώ -παρέα με τον πιτσιρικά- και αρκετές παραστάσεις
θεάτρου για παιδιά.
Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011
Δευτέρα 11 Απριλίου 2011
Γλυκό σαν τη σοφία
Υπάρχουν κάποιες ταινίες,
οι οποίες κατά την έξοδο από τη σκοτεινή αίθουσα δημιουργούν την αίσθηση-
υπόσχεση ότι θα σε στοιχειώνουν για πάντα. Ένα ταξίδι στα πανέμορφα βάθη της
ανθρώπινης ψυχής, στο παρελθόν και τη δική σου παιδική ηλικία, στο παρόν και τη
σχέση αγάπης κι ευθύνης με το παιδί σου, στο μέλλον, στο νέο κύκλο ονείρων και
προσδοκιών. Μια τέτοια είναι και το «Μέλι» του Σεμίχ Καπλάνογλου, που είχα την
τύχη να παρακολουθήσω στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Κινηματογραφικές Μέρες».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
