Η κοινοτοπία του επισφαλούς

«Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.» της Λένας Κιτσοπούλου σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου. 

Σε μια κρίση αυτοκριτικής, διαπιστώνω ότι ανάμεσα στα πολλά κουσούρια που ταλανίζουν τη γραφίδα μου είναι η ενοχλητικά συχνή χρήση των λέξεων «ριψοκίνδυνος», «ρίσκο», «στοίχημα», «πρόκληση», «πήχης». Αναφέρονται στην απόφαση ενός σκηνοθέτη ή μιας καλλιτεχνικής ομάδας να καταπιαστούν μ’ ένα καλλιτεχνικό πρότζεκτ. Λες και δεν είναι δεδομένο ότι ο καλλιτέχνης με σεβασμό στον εαυτό του και στο αντικείμενό του βάζει το κεφάλι του στον τορβά κάθε φορά που εκθέτει τις ανησυχίες του και την ανάγκη του για έκφραση.

Ένα μυστικό που όλα τα ομορφαίνει

«Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο» του Αλέκου Σακελλάριου στο Σατιρικό Θέατρο. 

Αν σήμερα χαστουκίσει δάσκαλος μαθητή κινδυνεύει όχι μόνο να χάσει τη δουλειά και την ελευθερία του, αλλά και να διαπομπευθεί μέσω ΜΜΕ και κοινωνικών δικτύων. Βαρύ το τίμημα. Οι εποχές αλλάζουν και η χειροδικία δεν θεωρείται πλέον ενδεδειγμένη πρακτική πειθαρχίας ή αποτελεσματική μέθοδος διαπαιδαγώγησης. Όχι μόνο για τους δασκάλους, αλλά και για τους γονείς.

Με αντίπαλο τον εαυτό τους

«Σκακιστική νουβέλα» του Στέφαν Τσβάιχ σε σκηνοθεσία Γιάννη Καραούλη. 

Τον Γιάννη Καραούλη δεν τον έφερε στο νησί η θάλασσα, μαζί με τα φύκια. Κρίθηκε από τον Τάκη Τζαμαργιά ως ιδανικός «Πέτρος» σε μια παραγωγή που έμελλε να αποδειχτεί από τις πλέον σημαντικές του ΘΟΚ τα τελευταία χρόνια. Ως νιόφερτος σε μια καχύποπτη –εν μέρει με το δίκιο της- καλλιτεχνική κοινότητα, χρειάστηκε να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας και δεν ήρθε στην Κύπρο για αρπαχτή. Πέραν του Πέτρου, έχει ήδη καταγράψει συμμετοχή σε μια περφόρμανς (Let Us Play) και μια θεατρική παραγωγή (Τρεις Ψηλές Γυναίκες) και σε κάθε ευκαιρία εκφράζει την εκτίμησή του για το δυναμικό και την ποιότητα της εγχώριας καλλιτεχνικής διεργασίας στην Κύπρο. Κι έφτασε ήδη να αρθρώνει τη δική του πρόταση και συνεισφορά, δηλώνοντας το ταπεινό του «παρών» στον θεατρικό μας βιότοπο.

Αγαπάς την Τουρκία;

«Love it or leave it!» του Νουρκάν Ερπουλάτ στο Θέατρο Μαξίμ Γκόρκι.
Φωτό: Ute Langkafel/ Maifoto

Μπορεί κανείς να αγαπήσει την Τουρκία; Ή είναι καλύτερα να την αφήσει; Τη σωστή επιλογή στο αμείλικτο αυτό δίλημμα αναζητεί η γριφώδης και δυστοπική παράσταση με τίτλο «Love it or leave it!» που παρουσιάζεται από τον περασμένο Νοέμβριο στο ιστορικό θέατρο «Μαξίμ Γκόρκι» του Βερολίνου. Το έργο φέρει την υπογραφή του γεννημένου στην Άγκυρα σκηνοθέτη και συγγραφέα Νουρκάν Ερπουλάτ, ο οποίος έχει απαντήσει στο ερώτημα από το 1998, όταν και μετακόμισε μόνιμα στη γερμανική πρωτεύουσα.