Τραγικοί ήρωες της διπλανής πόρτας

«Και τώρα οι δυο μας» του Αλεξάντερ Γκέλμαν σε σκηνοθεσία Νεοκλή Νεοκλέους. 

Για να πω την αλήθεια, το φοβόμουν λίγο το αποτέλεσμα της παράστασης «Και τώρα οι δυο μας». Το υποδειγματικά χτισμένο έργο του Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντερ Γκέλμαν είναι μια σύγχρονη λαϊκή τραγωδία με μια παλιάς κοπής δραματουργική δυναμική και αισθητική, και η επιλογή της παραγωγής να πειραματιστεί, μάλλον από ανάγκη, τοποθετώντας την παράσταση σ’ έναν ασυνήθιστο, εναλλακτικό, «μη θεατρικό» χώρο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καλλιτεχνικά ριψοκίνδυνη. 

Το γαρ πολύ του έρωτος

«Η ανθρώπινη φωνή» του Ζαν Κοκτώ σε σκηνοθεσία Αθηνάς Κάσιου.

Στη νέα παραγωγή της Open Arts η Αθηνά Κάσιου βάζει στη μηχανή του χρόνου το μονόπρακτο του Ζαν Κοκτώ «Η ανθρώπινη φωνή» και μ’ ένα στοιχειώδες φρεσκάρισμα κάνει το άλμα των 90 (!) ετών να μοιάζει με βηματάκι. Ο πολυσχιδής Γάλλος οραματιστής επιδίωξε με το «La voix humaine» να αφηγηθεί μια μοιραία ερωτική ιστορία, προβαίνοντας παράλληλα σ’ ένα λανθάνον σχόλιο πάνω στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται για τις ανθρώπινες σχέσεις από την τεχνολογία της επικοινωνίας. Κι αυτή είναι μια συζήτηση που, σχεδόν έναν αιώνα μετά, κάθε άλλο παρά μοιάζει να έχει ολοκληρωθεί. Αντίθετα, πασχίζει ασθμαίνοντας να προσαρμοστεί στον αφηνιασμένο καλπασμό της εικονικής πραγματικότητας.

Το κελί μέσα τους

Το «Φιλί της γυναίκας αράχνης του Μ. Πουίγκ σε σκηνοθεσία Ανδρέα Αραούζου.

Το «Φιλί της γυναίκας αράχνης» είναι ένα δύσκολο και απαιτητικό κείμενο, που όχι απλώς βάζει δύσκολα στον σκηνοθέτη, αλλά επιβάλλει απόλυτη αφοσίωση. Με άλλα λόγια, βασίζεται στον διακαή πόθο ενός σκηνοθέτη να αναμετρηθεί μαζί του. Παράλληλα, είναι καλύτερα κανείς να εγκαταλείψει την ιδέα για ανέβασμά του αν δεν σιγουρευτεί ότι εξασφάλισε τις υπηρεσίες δύο ηθοποιών που θα είναι όχι απλώς απόλυτα ταγμένοι και συγκεντρωμένοι και στην παραμικρή ατάκα, αλλά και ικανοί να συντονιστούν με τον θεατρικό κώδικα των χαρακτήρων που υποδύονται. Ο Μολίνα και ο Βαλεντίν –ειδικά ο πρώτος– είναι δύο ρόλοι εντυπωσιακά πιστευτοί και πραγματικοί, αλλά και εκρηκτικοί. Είναι ικανοί να δοξάσουν αλλά και να καταποντίσουν επαγγελματίες ηθοποιούς με περγαμηνές.

Μεταξύ αλληλεξάρτησης κι αλληλοσπαραγμού

«Η Παράλειψη της οικογένειας Κόλεμαν» του Κλαούντιο Τολκατσίρ σε σκηνοθεσία Μαρίας Κυριάκου.  

«Μη χτυπάτε το κουδούνι, παράσταση σε εξέλιξη». Η επιγραφή αυτή υποδέχεται τους επισκέπτες του σπιτιού που νοίκιασε ο Αργεντινός ηθοποιός και σκηνοθέτης Κλαούντιο Τολκατσίρ, για να το μετατρέψει σ’ έναν –θρυλικό πλέον- θεατρικό χώρο. Το «Timbre 4», ελληνιστί «4^ο Κουδούνι», βρίσκεται στο Μποέδο, μια τυπική εργατογειτονιά του Μπουένος Άιρες. Κι η «Παράλειψη της οικογένειας Κόλεμαν» δεν αποτέλεσε μόνο το πόνημα που εκτόξευσε τη φήμη του κι ως θεατρικού συγγραφέα, αλλά αποτέλεσε και ιδρυτικό ορόσημο στην ιστορία του συγκεκριμένου καλλιτεχνικού οργανισμού. Εκείνο το σπίτι αποτέλεσε τη μήτρα που επί εννιά μήνες «κυοφορούσε» ένα έργο που έμελλε να γνωρίσει τεράστια επιτυχία –αρχικά από στόμα σε στόμα- κι έφτασε να θεωρείται από τα σημαντικότερα της σύγχρονης αργεντινικής δραματουργίας.