Μια πρεσβυωπική παράσταση

«Wolfgang» του Γιάννη Μαυριτσάκη σε σκηνοθεσία Μάριου Μεττή. 

Είναι ένα έργο γεμάτο κραυγαλέα δίπολα: ατομικό–συλλογικό, πολιτισμός–φύση, αγάπη–κακοποίηση, τρυφερότητα–βία, μοναχικότητα–επικοινωνία, αγνότητα–διαφθορά, λατρεία–υποταγή. Η όλη δομή του, αρκετά εύθραυστη ώστε ένα από τα βασικά ζητήματα για τον θεατή να είναι το αν και πότε θα καταρρεύσει, στηρίζεται σ’ έναν ποιητικό διαλογισμό που επιχειρεί να τα γεφυρώσει. Η κατάρρευση δεν επέρχεται, ούτε όμως κάποιου είδους εξύψωση. Η αίσθηση ενός μετέωρου βήματος πάνω από την άβυσσο που δημιουργείται από την πρώτη σκηνή παρέμεινε και μετά την τελευταία. 

Εύστοχη επιλογή, άστοχη εκτέλεση

«Ο Γενικός Γραμματέας» του Ηλία Καπετανάκη σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η επιλογή του έργου είναι εύστοχη. Αφενός, προσφέρεις στο κοινό σου ένα χρήσιμο μάθημα ιστορίας της νεοελληνικής δραματουργίας. Αφετέρου κάνεις αναφορά στην ιστορία του ΘΟΚ και του κυπριακού θεάτρου, μιας και το έργο είχε ανέβει πριν από 35 χρόνια από τον Νίκο Χαραλάμπους. Κυριότερο προσόν του «Γενικού Γραμματέα», εντούτοις, είναι οι τόσο έντονες αναλογίες μιας πιπεράτης σάτιρας του τέλους του 19ου αιώνα με τη σημερινή πραγματικότητα.

Η λαχτάρα να υπάρχεις καλλιτεχνικά

«Περιμένοντας τον Γκοντό» από τους Point To, σε σκηνοθεσία Ευαγγελίας Ονουφρίου.

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί αυτές τις μέρες σε σχέση με τις επιχορηγήσεις των ελεύθερων θεάτρων και τη θέση του Θυμέλη στη θεατρική μας ζωή. Όμως κανείς δεν μπορεί να αγγίξει και να ερεθίσει ένα πρόβλημα που αφορά το θέατρο δραστικότερα απ’ ότι το ίδιο το θέατρο. Τρανή απόδειξη είναι η ειδικά αφιερωμένη παράσταση της ομάδας Point To, η παρουσίαση αλλά και η παρακολούθηση της οποίας αποτελεί μια ξεκάθαρη δήλωση προβληματισμού και αλληλεγγύης απέναντι στα ζητήματα που απασχολούν τον θεατρικό κόσμο σήμερα. Από αυτή την άποψη και μόνο, είναι ένα δρώμενο που δεν θα έπρεπε να χάσει κανείς.

Η θρεπτική αξία της αγάπης

«Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Μηνά Τίγκιλη.

Τα 8-9 χρόνια που έχουν παρέλθει από το ανέβασμα του έργου «Το γάλα» από επαγγελματικό θίασο στο νησί θεωρούνται λίγα για τα κυπριακά δεδομένα. Και για τα εγχώρια θεατρικά ήθη θεωρούνται ακόμη λιγότερα, με δεδομένο ότι το πρώτο ανέβασμα, από τον Αχιλλέα Γραμματικόπουλο, στέφθηκε με μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία. Ήταν μια από τις καλύτερες παραγωγές που είχαν παρουσιαστεί στο αοίδιμο Ανοιχτό Θέατρο της Αλεξίας Παπαλαζάρου, το οποίο έπεσε θύμα των νέων πραγματικοτήτων στην καλλιτεχνική μας ζωή.