Έτσι άρχισαν όλα

Με τις μαζεμένες παραγωγές έργων Κυπρίων συγγραφέων που είδαμε τα τελευταία χρόνια ανατράπηκε επιτέλους η εικόνα ότι ο Αντώνης Γεωργίου είναι η εξαίρεση που επιβεβαίωνε την ανυδρία σε αξιόλογη και φρέσκια γραφή που επικρατεί στο κυπριακό θεατρικό τοπίο. Από απόψεως συνέπειας και συνέχειας, βέβαια, εξακολουθεί να αποτελεί φωτεινή εξαίρεση τα τελευταία χρόνια και ήρθε το νέο του έργο να το επιβεβαιώσει.

Αδιάκοπη κίνηση

Δεν είμαι σίγουρος αν γίνεται να κρίνει κανείς συνολικά μια τριήμερη διοργάνωση έχοντας παρακολουθήσει μόνο τις παραστάσεις της δεύτερης μέρας. Αν όμως γίνεται, μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι το Φεστιβάλ No_Body έχει κάνει σημαντικά βήματα προόδου.

Αρκούν πέντε παραστάσεις για να διαπιστώσεις την προσπάθεια των διοργανωτών να τονίσουν την πολυμορφία τάσεων που διαπερνά τον σύγχρονο χορό και να στηρίξουν την πειραματική διάθεση των δημιουργών. Η προσέλευση είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητική, κι όχι μόνο από φίλους και συγγενείς.

Σαρκοβόρα ευαισθησία

Είναι γνωστό το ακαδημαϊκό και προσωπικό ενδιαφέρον του Ανθούλλη Δημοσθένους για τη ζωή και το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. Τη φορά αυτή επιχείρησε να προχωρήσει την έρευνά του ένα βήμα παραπέρα. Με αξιοσημείωτη ευλάβεια, διασταύρωσε δυο από τα σκληρότερα έργα του «καταραμένου» του αμερικανικού θεάτρου, που αποκαλύπτουν πολλά για τον ψυχισμό αυτής της ταλαιπωρημένης απαισιόδοξης ψυχής.