Δυστυχώς, ταίριαξαν

Για κάποιον που παρακολούθησε τους «Αστερισμούς» του Νικ Πέιν στον ΘΟΚ, λίγη σημασία είχε η παράμετρος της συμπαραγωγής με το Θέατρο του Νέου Κόσμου: απόλαυσε μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση, ένα θαυμάσιο κείμενο, μια κοφτερή σκηνοθεσία, ένα θαυμάσιο ηλεκτρονικό ηχητικό τοπίο, ένα πολύ λειτουργικό ψηφιακό εικαστικό περιβάλλον, ενώ το υποκριτικό βάρος στάθηκε στους στιβαρούς ώμους δύο έμπειρων και χαρισματικών ηθοποιών.

Κάποιος όμως που έτυχε να έχει δει με χρονική διαφορά δέκα μηνών τη «δίδυμη» παράσταση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στην Αθήνα, μπαίνει ακούσια σε μια ενοχλητική διαδικασία σύγκρισης.

Η κύρια και καθοριστική διαφορά έγκειται στο πρωταγωνιστικό δίδυμο των Νεοκλή Νεοκλέους και Στέλας Φυρογένη, οι οποίοι παρότι υπερτερούν σε εμπειρία και δεν υπολείπονται σε ταλέντο από τους νεαρότερους συναδέλφους τους, Μάκη Παπαδημητρίου και Στεφανία Γουλιώτη, παρέδωσαν μια εμφανώς διαφορετική και μάλλον πιο «ξεφούσκωτη», αισθητικά, πρόταση.

Η εντύπωση που έδινε το αμήχανα ετερώνυμο, σχεδόν παράταιρο ζευγάρι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ήταν ότι αντανακλά ιδανικά την αντιφατική χημεία που ήθελε να προσδώσει ο Πέιν, αφηγούμενος τις πολλαπλές παράλληλες εκδοχές της γνωριμίας του. Νεοκλής και Στέλα ήταν θαρρείς πιο ταιριαστοί, πιο άνετοι κι αυτό έχω την αίσθηση ότι λειτούργησε ελαφρώς ανασταλτικά στο… παράλληλο σύμπαν του ΘΟΚ.