Ευαισθησία και σκληρότητα

«Ένας κύκλος με κιμωλία» από το Θέατρο Λέξη σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη. 

Το να διασκευάσεις τον «Κύκλο με την Κιμωλία» σε μια παραγωγή για όλη την οικογένεια, με προοπτική να αποτελέσει επιλογή για οργανωμένες παραστάσεις για σχολεία, είναι από μόνο του μια καλή ιδέα. Είναι όμως και μια επικίνδυνη ιδέα. Καταρχήν, το έργο είναι από μόνο του ένα ωραίο, διδακτικό παραμύθι με σαφείς κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις, άνετα προσβάσιμο στο νεανικό ή και στο εφηβικό κοινό.

Ερμηνευτική ισορροπία για σεμινάριο

«Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» του Τζεφ Μπάρον στο Θέατρο Σκάλα.

Η παράσταση που είδα ήταν η τελευταία προγραμματισμένη που ανέβαινε μπροστά στο κοινό της Λάρνακας, πριν την περιοδεία στη Λευκωσία (23 & 24/1 στο Θέατρο Δέντρο). Σε αντίθεση, όμως, μ’ ό,τι συνηθίζεται στους αποχαιρετισμούς των καλών παραγωγών, η προσέλευση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ικανοποιητική. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι μιλάμε για την περίπτωση μιας παράστασης που είναι δύσκολο να μην έχει διαφημιστεί τουλάχιστον από στόμα με στόμα και για την οποία έχουν γραφτεί θετικές κριτικές. Παρά το γεγονός, επίσης, ότι οι οιωνοί για το μέλλον του Θεάτρου Σκάλα δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξοι και συνεπώς το κοινό της Λάρνακας είχε την ευκαιρία να εκφράσει έμπρακτα τη συμπαράστασή του.

Ριζωμένη υπερκινησία

«Προμηθέας Δεσμώτης Ι» σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού στο Θέατρο Δέντρο. (©Χρίστος Γωγάκης)

Πληκτρολογώντας τις λέξεις «Προμηθέας» και «Δέντρο» στη μηχανή αναζήτησης, ο δαίμων της σύγχρονης τεχνολογίας προσφέρει την ευκαιρία να γνωρίσουμε την περίπτωση μιας υπεραιωνόβιας πεύκης στο πάρκο Γουίρ της Νεβάδα, που θεωρούνταν ο αρχαιότερος μη-κλωνικός ζωντανός οργανισμός στον πλανήτη. Κόπηκε το 1964 για σκοπούς μελέτης και για να υπολογιστεί η ηλικία του. Εικάζεται ότι προσεγγίζει τα 5000 χρόνια. Η άχαρη «θυσία» του δέντρου, που ονομάστηκε Προμηθέας, για χάρη της επιστήμης προκαλεί ενδιαφέροντες συνειρμούς με την περίπτωση της παράστασης που σκηνοθετεί ο Μιχαήλ Μαρμαρινός.

Γενική αναισθησία;

«Τhe killing of a sacred deer» του Γιώργου Λάνθιμου.

Όπως ο Γιώργος Λάνθιμος επέλεξε τον τίτλο «Τhe killing of a sacred deer» με την πρόθεση να ξεκαθαρίσει τη σύνδεση της αρχικής ιδέας της ταινίας του με τον αρχαιοελληνικό μύθο της Ιφιγένειας, επιλέγω τον συγκεκριμένο τίτλο από τη σκηνή που η επιτυχημένη οφθαλμίατρος (Νικόλ Κίντμαν) προτείνει στον μεγαλογιατρό σύζυγό της (Κόλιν Φάρελ) να υποδυθεί την αγαπημένη του ερωτική φαντασίωση. Είναι η τομή, κατά τη γνώμη μου, στο σενάριο που η (κατ' επίφαση) ιδανική, μεγαλοπιασμένη μεσοαστική οικογένεια τραβά σαρκαστικά το πέπλο αποκαλύπτοντας τις αντιφάσεις, τους παραλογισμούς και την υποκρισία της.