Συμβόλαιο υποταγής

O Ρομάν Πολάνσκι φαίνεται ότι καλοαρέστηκε να κινηματογραφεί σύγχρονα και εξεζητημένα, βραβευμένα με Τόνι, θεατρικά έργα και μάλιστα χωρίς καν να νοιάζεται να κρύψει ότι πρόκειται για θεατρικά έργα. Σε αντίθεση με τον «Θεό της Σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζ,ά η «Αφροδίτη με τη γούνα» είναι επιπλέον ένα έργο θεάτρου-μέσα-σε-θέατρο. Η πρόκληση ήταν μεγάλη για τον ίδιο, ειδικότερα επειδή χρειάζεται να καταπιαστεί θεματικά με τον –ακούσιο- εισηγητή του μαζοχισμού.

Κεντρικός ήρωας του έργου του Ντέιβιντ Άιβς είναι ένας φέρελπις, αλλά μάλλον συντηρητικών αντιλήψεων περί θεάτρου συγγραφέας και σκηνοθέτης που φιλοδοξεί να ανεβάσει μια θεατρική εκδοχή του έργου του Λεοπόλδου Φον Ζάχερ-Μαζόχ «Η Αφροδίτη με τη γούνα».

Ο Πολάνσκι ανεβάζει το θερμόμετρο αναθέτοντας τον ρόλο της ηθοποιού, που θα τον σαγηνεύσει και θα τον ταυτίσει απόλυτα με τον ήρωα του βιβλίου, στη σύζυγό του Εμανουέλ Σενιέ. Και επιλέγοντας για τον ρόλο του ερωτικού «σκλάβου» έναν Ματιέ Αμαλρίκ, κατ’ εικόνα και ομοίωση του ιδίου.

Τα σημεία όπου ο ήρωας του έργου ταυτίζεται με τον ίδιο τον Μαζόχ, με τον νεαρό συγγραφέα και κατά προέκταση με τον Πολάνσκι, αλλά στο τέλος της ημέρας και με κάθε άρρενα θεατή γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα. Το ίδιο ισχύει για τα όρια που αφορούν την ταύτιση της αρχικά άτσαλης και απωθητικής Βάντας, με τη Βάντα φον Ντουνάγεφ, τη Σενιέ και τη γυναίκα θεατή.

Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε το έργο και στο σανίδι, όπως έκανε το Θέατρο Διόνυσος με το έργο που απασχόλησε τον αειθαλή Πολάνσκι στην προηγούμενη ταινία του.