Οι Monty Python μέσα μας

Δεν είχε καμία σημασία αν ολημερίς βρισκόμασταν σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από τη Λευκωσία, κοντά σε ένδοξα παράλια. Και δεν είχε καμία σημασία που είχα δει πολλάκις στο παρελθόν τους «Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης» (Monty Python and the Holy Grail). Η προβολή στο θερινό σινεμά είναι μια διαφορετική εμπειρία που αξίζει κάθε υπέρβαση.

Το Κωνστάντια ήταν γεμάτο όταν φτάσαμε, δευτερόλεπτα πριν την έναρξη της προβολής και κερδίσαμε επάξια την προσοχή όλων: βλέπετε κάποιος από την μοντιπαϊθονικού τύπου παρέα μας συνειδητοποίησε, όταν πλέον ήταν πολύ αργά, ότι είχε ξεχάσει τη φανέλα του κι αν ήθελε οπωσδήποτε να δει την ταινία έπρεπε να εισέλθει στο χώρο φορώντας μόνο… το μαγιό του.

Ενδεχομένως στη θέση του να έκανα το ίδιο∙ είναι δύσκολο να αντισταθείς στην παρόρμηση να βουλιάξεις στην πνευματώδη, ξεκαρδιστική εξτραβαγκάντσα της κατά Νόαμ Τσόμσκι «πιο αναρχικής ομάδας κωμικών στην ιστορία». Ίσως να το αντιστάθμιζα για λίγο με τη μικρή, στενή και εξίσου σουρεαλιστική πραγματικότητα μιας σαββατιάτικης βραδιάς στο θερινό σινεμά με περιβολή παραλίας.

Αλλά όλα αυτά είναι εικασίες. Μαζέψαμε, που λέτε λοιπόν, όση συγκέντρωση μπορούσαμε για να μάς συνεπάρει γρήγορα ένας αλαφιασμένος βασιλιάς Αρθούρος που έκανε ψηστήρι σε αναρχοσυνδικαλιστές χωρικούς για να τον ακολουθήσουν.

Γρήγορα, ξεχάσαμε την πραγματικότητα και αδειάσαμε γουλιά- γουλιά το Ιερό Δισκοπότηρο της κοφτερής σάτιρας. Μετά τους τίτλους τέλους, όμως, εισπράξαμε μια προσβλητική παρατήρηση, που απέφερε μια παρεξήγηση και στη συνέχεια μια οριστική ρήξη.

Όσα ακολούθησαν, οδήγησαν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η διαπίστωση των Python πως δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα, έχει πολύ γερή βάση.