Σαδιστικά ασεξουέλ

 

Όταν πριν από ενάμιση μήνα έβγαινα από το Σινέ Στούντιο έχοντας μόλις παρακολουθήσει την ταινία του Ρομάν Πολάνσκι «Η Αφροδίτη με τη γούνα», αναλογίστηκα πόσο ενδιαφέρον θα ήταν να βλέπαμε στο κυπριακό σανίδι το θεατρικό έργο στο οποίο βασίζεται. Στο μυαλό βεβαίως είχα την περίπτωση της παραγωγής του Θεάτρου Διόνυσος με το έργο της Γιασμίνα Ρεζά «Ο Θεός της Σφαγής», που επίσης έκανε ταινία ο Πολάνσκι.

Σαν κάποιος να εισάκουσε την ευχή μου (και δεν ζητούσα, διάολε, το τζακπότ στο Τζόκερ;), το Θέατρο Ριάλτο αποφάσισε να φέρει στην Κύπρο την αθηναϊκή παραγωγή με το βραβευμένο με Τόνι έργο του Ντέιβιντ Άιβς.

Αν ο Πολάνσκι έκανε ένα μικρό συγχωρητέο ολίσθημα τονίζοντας έντονα το στοιχείο του μεταφυσικού, ειδικότερα στην αρχή και το τέλος της ταινίας, ο Γιώργος Οικονόμου επένδυσε στο σκέρτσο και τη σπιρτάδα του έργου, χάνοντας όμως τον μπούσουλα σε σχέση με τη φωτοσκίαση του κυριότερου προσόντος του έργου: του αισθησιασμού.

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου και η Βίκυ Παπαδοπούλου είχαν να φέρουν εις πέρας ένα δύσκολο έργο, με συνεχείς εναλλαγές ρόλων. Συμπαθητική προσπάθεια, αλλά δεν τα κατάφεραν καθώς τα όρια στις εναλλαγές αυτές παραήταν δυσδιάκριτα.

Θεωρώ ότι ο Οικονόμου μετέτρεψε από γερό χαρτί σε μειονέκτημα την αμφισημία και τον υπόγειο σαρκασμό του έργου του Άιβς, αποκαλύπτοντας… σαδιστικά αρκετές από τις αδυναμίες του κειμένου, τις οποίες ο Πολάνσκι κατόρθωσε τόσο μαεστρικά να κρύψει.

Αρκετές από τις επιλογές του, όπως ο υπερτονισμός των Βακχών και του αρχαιοελληνικού μύθου της θεάς του έρωτα, αποσυντόνισαν το σκηνικό αποτέλεσμα και αποπροσανατόλισαν σε όρους χημείας και ρυθμού τους δύο πρωταγωνιστές.

Άλλη φορά θα προσέχω περισσότερο τι εύχομαι…