Ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος

«Ψυχολογία Συριανού συζύγου» του Εμμανουήλ Ροΐδη σε σκηνοθεσία Πάρι Ερωτοκρίτου. 

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης έγραψε το διήγημα «Ψυχολογία Συριανού συζύγου» το 1894 και 124 χρόνια αργότερα η συζήτηση για το αν είναι νούσιμο οι άνθρωποι να παντρεύονται από έντονο πάθος ή όχι παραμένει μυστηριωδώς ψηλά στην ατζέντα. Και δεν φαίνεται να συμφωνούν ούτε οι ειδικοί, ψυχολόγοι και σύμβουλοι. Συνήθως όπου υπάρχει πάθος υπάρχει και ένταση, ανασφάλεια, εκρηκτικά συναισθήματα. Και πολλές φορές ο πόθος διατηρείται και φουντώνει από αυτά ή και από την προοπτική της απιστίας. Άβυσσος η ψυχή του ερωτευμένου.

Πομπώδης αυθεντικότητα

«Το πέπλο της Πιερέττας» του Άρτουρ Σνίτσλερ, σε σκηνοθεσία Αλεξάντερ Ίλιεφ στο Θέατρο Σκάλα. 

Το πεδίο όπου συναντάται ο θεατής με το θέαμα είναι εξαιρετικά πολύπλοκο. Και οι επιλογές που έχει μπροστά του ένας καλλιτέχνης ή ένας καλλιτεχνικός οργανισμός προκειμένου να συναντήσει τον παραλήπτη του σκηνικού μηνύματος πολλές και σύνθετες. Το Θέατρο Σκάλα αναζητεί τους κραδασμούς του θεατρικού διαλόγου κατά κανόνα πάνω σε μια μάλλον συντηρητική και συγκρατημένη ρεπερτοριακή και καλλιτεχνική γραμμή. Και είναι παράδοξο ότι η πιο τολμηρή παραγωγή του τα τελευταία χρόνια κάνει μια βουτιά στην παράδοση της τέχνης και της λαϊκότητας του θεάτρου.

Ο δράκος της αγιοποίησης

«Η νύχτα της ιγκουάνα» του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Ανθούλλη Δημοσθένους, στην ΕΘΑΛ. (©Χρίστος Αβρααμίδης)

Πήγα με μεγάλη αδημονία στη Λεμεσό για να παρακολουθήσω την παράσταση της ΕΘΑΛ με το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Η νύχτα της ιγκουάνα». Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε την ευκαιρία να δούμε στην Κύπρο αυτό το «κρυμμένο» μεταιχμιακό αριστούργημα του κορυφαίου Αμερικανού συγγραφέα. Γενικότερα είναι ένα έργο που ανέβηκε ελάχιστες φορές στα ελληνικά, από το 1964 που το πρότεινε για πρώτη φορά ο Κάρολος Κουν σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη. Στην παράσταση εκείνη, μάλιστα, συμμετείχαν και οι Τζένη Γαϊτανοπούλου, Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Στέλιος Καυκαρίδης και Νίκος Χαραλάμπους.

Ο σαδισμός της αντίφασης

«Οι Κονδυλοφόροι» του Νταγκ Ράιτ σε σκηνοθεσία Ανδρέα Αραούζου. (©Γιώργος Χαραλάμπους)

Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ έγινε ο αγαπημένος μου παιδικός ήρωας όταν έπεσε στα χέρια μου η «Φιλοσοφία στο μπουντουάρ», σε ηλικία τόσο ακατάλληλη και τρυφερή που θα μπορούσε να ασκηθεί δίωξη στους γονείς μου για πλημμελή εποπτεία. Το ομολογώ τώρα, διότι υποθέτω ότι το «έγκλημα» έχει πια παραγραφεί και η 70χρονη μάνα μου μάλλον δεν κινδυνεύει να ζήσει άλλη μια μεγάλη συγκίνηση εξαιτίας μου.