Το αυτονόητο που εκπλήσσει

Είναι εκεί. Όλες οι ουλές που άφησε η Ιστορία στο κορμί της μικροϊστορίας, αλλά κι αυτές που άφησαν οι μικρές καθημερινές τραγωδίες στο κορμί της ελληνικής συλλογής περιπέτειας. 

Δεδομένου ότι μιλάμε για ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας και δεδομένης της πρόσφατης επιτυχημένης μεταφοράς του «Τρίτου στεφανιού» του Κώστα Ταχτσή από τον Σταμάτη Φασουλή στο Εθνικό, ο ΘΟΚ και ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς έθεσαν στον εαυτό τους ένα θεωρητικά ανυπέρβλητο στοίχημα. Κι όμως, αυτό που λειτούργησε πρώτιστα υπέρ τους ήταν η δυσπιστία του κοινού, που τα τελευταία χρόνια είχε κατεβάσει από μόνο του τον πήχη κι ήταν σαν να επισκέπτεται τις σκηνές περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα.

Αυτές οι σχεδόν 3,5 ώρες καθαρής σκηνικής δράσης όχι μόνο δεν εκτραχύνουν τη διαδικασία θέασης, αλλά το χειροκρότημα στο τέλος μοιάζει με ανκόρ: θέλεις κι άλλο.

Ο ΘΟΚ μάς είχε ξεράνει στις εκπλήξεις και τις αβανγκαρντιές κι έτσι μια παράσταση που κάνει τα αυτονόητα, ωραία, απλά και επαγγελματικά, αποτέλεσε από μόνη της μια διδακτική «έκπληξη» για όλους.

Όπλο της ο καταιγιστικός ρυθμός που ζωντανεύει με απόλυτο σεβασμό στη ροή και την ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος τις συναρπαστικές ιλαροτραγικές παρλάτες της Νίνας και της Εκάβης και στα «συν» η μουσική της Ρεμπούτσικα που χτυπάει στα μηλίγγια, όπως φυσικά η εξισορροπημένη πολυπρόσωπη διανομή, με την Αννίτα Σαντοριναίου να δίνει ρέστα σ’ ένα ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της.