Πήγα και γέμισα τα μάτια

Ακόμη χτυπάω το κεφάλι μου που οι σωματικές και πνευματικές μου αντοχές, σε μια βεβαρημένη εργασιακά ημέρα, την «επάρατη Πέμπτη», δεν μου επέτρεψαν να πάω να δω μια ταινία που αναζητούσα εδώ και χρόνια. Εννοώ φυσικά τον «Πάγο» του Ρόμπερτ Κράμερ. Το ζήτημα, βέβαια, είναι ότι μού δόθηκε η ευκαιρία. Σε μένα, αλλά και σε όλους τους κατοίκους αυτού του νησιού από τη στιγμή που κανένα φεστιβάλ δεν μου έχει διδάξει τόσα και δεν μου έχει αλλάξει την οπτική πάνω στην τέχνη όσο οι «Εικόνες και Όψεις του Εναλλακτικού Κινηματογράφου».

Από τον «Ανδαλουσιανό Σκύλο» μέχρι το «1PM», 13 χρόνια τώρα ο Ιούνιος είναι ο μήνας μιας διαφορετικής, εναλλακτικής, underground εμπειρίας. Για μια εβδομάδα χτυπιέμαι με τον προγραμματισμό μου για να ξεκλέψω λίγες ώρες να πάω εκεί –κι όσο αντέξω. Το «1PM» είναι απότοκο της -υπεραισιόδοξης όπως αποδείχτηκε- πεποίθησης του Ζαν-Λικ Γκοντάρ ότι το ρεύμα του ’68 θα παρέσυρε σύντομα και την Αμερική. Συνεργάστηκε με τους ντοκιμαντερίστες του Direct Cinema, Ρίτσαρντ Λίκοκ και Ντον Άλαν Πενεμπέικερ, με τον τελευταίο να φέρνει στο τέλος εις πέρας το πρότζεκτ μόνος του. Η ταινία παντρεύει στοιχεία από το σινεμά βεριτέ, το πολιτικό θέατρο και περιλαμβάνει συνεντεύξεις με ριζοσπάστες, αλλά και απλούς ανθρώπους στον δρόμο. Όσο κι αν απείχε από το αρχικό όραμα του «πάπα» της νουβέλ βαγκ, είναι απέραντη η χαρά να παρακολουθείς πονήματα που επηρέασαν τόσο βαθιά την ιστορία του κινηματογράφου.

Παρά το γεγονός ότι ο προϋπολογισμός έχει ψαλιδιστεί στο ελάχιστο, αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια στους διοργανωτές του Φεστιβάλ που το διατηρούν με νύχια και με δόντια στη ζωή μας.

* Χωρίς ελληνικούς υποτίτλους, δυστυχώς, προβάλλονται φέτος οι ταινίες του Φεστιβάλ. Δεδομένου ότι πρόκειται ούτως ή άλλως για προτάσεις θεωρητικά δύσκολες στη θέαση, το γεγονός αυτό είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα. Προσφέρονται μόνο αγγλικοί υπότιτλοι για τις μη αγγλόφωνες ταινίες. Δεδομένου ότι και φέτος -όπως κάθε χρόνο- το πρόγραμμα εκπλήσσει με τις πλουραλιστικές πτυχές της έρευνας πάνω στις δυνατότητες της οπτικοακουστικής τέχνης, η ζημιά αυτή είναι το «λιγότερο» που μπορούσε να συμβεί στους φίλους του φεστιβάλ. Ειδικά, αν σκεφτεί κανείς ότι οι επιμελητές και οι εμπλεκόμενοι εργάζονται ουσιαστικά αφιλοκερδώς, ενώ κάποιοι από τους ομιλητές πλήρωσαν κι από την τσέπη τους για να έρθουν στην Κύπρο και να στηρίξουν τη διοργάνωση. Αυτό βέβαια δείχνει και την αξία αυτού του θεσμού.