Οι δολοφόνοι μέσα μας

«Η νύχτα των δολοφόνων» του Χοσέ Τριάνα από την ομάδα Point To.

Η ομάδα των Point To, διακατέχεται από το σύνδρομο της ταπεινότητας. Δεν πιστεύει σε σωτήρες, δεν θεωρεί τίποτε δεδομένο, ούτε κοιτάζει αφ’ υψηλού τα τεκταινόμενα στη θεατρική μας πραγματικότητα. Προσοχή: μιλάμε για ταπεινότητα, όχι για εγκαρτέρηση. Δεν είναι τίποτε κορόιδα, ούτε αναίσθητοι και απαθείς. Η αγωνία και λαχτάρα για καλλιτεχνική επιβίωση και προσφορά είναι ένα χαρακτηριστικό που φαίνεται ότι έχει εντυπωθεί στο DNA τους.

Ίψεν που τσεχωφίζει

«Η κυρά της θάλασσας» του Ερρίκου Ίψεν σε σκηνοθεσία Χάιντς- Ούβε Χάους στον ΘΟΚ.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου, η πρώτη παράσταση της Κεντρικής Σκηνής του ΘΟΚ που έχω παρακολουθήσει ήταν το εξαιρετικό «Έξω από την Πόρτα» του Μπόρχερτ, πριν από 14 χρόνια στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου. Έκτοτε, η κύρια σκηνή του κρατικού θεάτρου φιλοξενήθηκε επίσης στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας (ευτυχώς, δεν το έφαγε στο κεφάλι), στο Δημοτικό Θέατρο Λατσιών, πριν βρει τελικά την «Ιθάκη» της στο νεότευκτο κτήριο και την αίθουσα που πλέον ονομάζεται «Εύης Γαβριηλίδης».

Γειτονικά «εγκλήματα»

«Η Φόνισσα» σε σκηνοθεσία Σπύρου Αντωνέλλου και «Έγκλημα και Τιμωρία» σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. 

Αρκετά άρθρα, μελέτες και βιβλία έχουν γραφτεί για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ της κοινωνιολογικής, εγκληματολογικής και ψυχαναλυτικής συγγένειας μεταξύ της νουβέλας του Παπαδιαμάντη «Η Φόνισσα» και του μυθιστορήματος του Ντοστογέφσκι «Έγκλημα και Τιμωρία». Πρόκειται για έργα- σταθμούς, γραμμένα από υπέρλαμπρους τολμητίες της παγκόσμιας διανόησης και, πράγματι, παρότι αποτελούν διακριτά μυθοπλαστικά οικοδομήματα, παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες, ειδικότερα ως προς τον τρόπο που οι συγγραφείς βυθίζονται στην ψυχοσύνθεση των ηρώων τους και περιγράφουν τις κοινωνικές συνθήκες που τους ώθησαν σε αποτρόπαιες πράξεις.