Νοητική και αισθητική συγκίνηση

Ακούγοντας «κυπριακή όπερα», σίγουρα το μυαλό του ακροατή δεν πήγαινε σ’ αυτό που έμελλε να βιώσει παρακολουθώντας την εκτέλεση του έργου του Άντη Σκορδή «Ου...Πατσιά...Ρα», που παρουσιάστηκε στο Εγκώμιο. Οι τυχεροί που έγιναν κοινωνοί αυτού του πρωτοποριακού οπτικοακουστικού υπερθεάματος δοκίμασαν τα όρια της δικής τους νοητικής και αισθητικής συγκίνησης, σε μια παράλληλη συχνότητα με τον ίδιο τον συνθέτη. Κάτω από τη σκοτεινή industrial μελωδία υπέβοσκε ένας συνεχώς εντεινόμενος εκτονωτικός λυρισμός, που αναδείκνυε την εγκατάλειψη της κανονικότητας.

Από κάθε ήχο αισθανόσουν ότι ξεπηδούν φιλοσοφικοί στοχασμοί του Ξενάκη, του Κέιτζ, του Στοκχάουζεν, του Λουτσιάνο Μπέριο, του Πιέρ Μπουλέ πάνω στη μουσική και τον κόσμο.

Χαμένοι στις ηλεκτρισμένες καταιγίδες της νόησης, παρακολουθήσαμε μια γνήσια, απρόβλεπτη πρωτοπορία, μια άδολη προσπάθεια μουσικού πειραματισμού προς αναζήτηση συμμείξεων με εκφάνσεις της φύσης και της ζωής. Ρυθμός, ηχητικός σχεδιασμός, οπτικά και ηλεκτρονικά στοιχεία δέθηκαν σε μια δυναμική ασυνέχεια. Θραυσματικός λόγος και μεταλλική υφή προσέδιδαν μια αλλόκοτη γοητεία και ευαισθησία στο μουσικό ιδίωμα, το οποίο έμοιαζε να θέλει να σπάσει φράγματα και τείχη μέσα στο ίδιο το έργο που τα επιβάλει.

Και πίσω από τη μυστηριώδη, ημιδιάφανη κουρτίνα που κάλυπτε τους μουσικούς, ερωτοτροπώντας παιχνιδιάρικα με φώτα και οπτικά εφέ, μπορούσε κανείς να διακρίνει σιλουέτες αποκρυσταλλωμένων ιδεών, που γεννήθηκαν για να εναντιώνονται στις εκάστοτε συμβάσεις.