Προς τα μέσα

Η ζωή μας δεν είναι σαν συναυλία μιας συμφωνικής ορχήστρας. Μοιάζει περισσότερο μ’ ένα κονσέρτο τζαζ. Ακολουθούμε τον δρόμο μας, μια ιδεατή αρμονική δομή και αυτοσχεδιάζουμε συνεχώς, έρμαια στις επιταγές του αναπάντεχου, σε αναζήτηση συγχρονισμού και σε συνεχή τριβή με τις αυτοσχεδιαστικές παρλάτες από το κονσέρτο του διπλανού μας.

Όταν επιλέγεις να παρακολουθήσεις μια καλή παράσταση τζαζ πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για ένα ταξίδι προς τα μέσα. Για ένα roller coaster συναισθημάτων. 

Την πρώτη φορά που έτυχε να ακούσω ζωντανά τον «αυτοεξόριστο» Ισραηλινό τζαζίστα Γκιλάντ Ατζμόν -πριν από καμιά δεκαριά χρόνια στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου- ένιωσα περίπου όπως ο Μάιλς Ντέβις όταν άκουσε για πρώτη φορά τον Τσάρλι Πάρκερ και τον Ντίζι Γκιλέσπι στο Σεντ Λούις: από τα πιο δυνατά συναισθήματα στη ζωή μου (τουλάχιστον… φορώντας ρούχα, όπως θα συμπλήρωνε ο Μάιλς).

Την εβδομάδα που μας πέρασε επισκέφθηκε ξανά την Κύπρο για τρεις παραστάσεις, σε Λευκωσία και Λεμεσό. Με το σαξόφωνο -κι ενίοτε το κλαρινέτο- να στάζει μέλι και να ξερνάει σπίθες, συνάντησε τον Ειρηναίο Κουλλουρά στο κοντραμπάσο και τον Στέλιο Ξυδιά στα τύμπανα, ξεδιπλώνοντας ευλαβικά την απλωτή μελωδική του φρασεολογία, τη γεμάτη μειλίχια ειρωνεία και στιλπνή αγριότητα.

Μοιράστηκε μαζί μας συναρπαστικές ιστορίες, που η μουσική μετέτρεπε αυτόματα σε ολόδικές μας, διαφορετικές και ξεχωριστές για τον καθένα. Και οι νότες λείαιναν την ατμόσφαιρα, έσω κι έξω, αντηχώντας πότε σαν δάκρυα που κυλάνε, πότε σαν γέλιο που γαργαρίζει, σαν άσεμνος ερωτικός ψίθυρος, σαν τολμηρή εξομολόγηση ή σαν καταπιεσμένος ολολυγμός.