Αντεστραμμένη τρυφερότητα

«Αναισθησία» της Δέσποινας Πυρκεττή στο Θέατρο Σκάλα

Αν η επιφυλακτικότητα των θεατρικών σχημάτων απέναντι στην εγχώρια δραματουργική παραγωγή έχει ως ένα βαθμό ξεπεραστεί, αυτό αποτελεί κατάκτηση της διαδικασίας του προγράμματος PLAY. Έφερε στο προσκήνιο έναν εποικοδομητικό διάλογο σχετικά με την κυπριακή θεατρική γραφή και ώθησε τη δημιουργική της εξέλιξη, αρκετά πριν το Σχέδιο Θυμέλη «αναγκαστεί» να υπερθεματίσει με σοβαρά κίνητρα το ανέβασμα κυπριακών έργων.

Τεστοστερόνη και αδρεναλίνη

«Κωδικός Κόκκινο» από την ομάδα Alpha Square

Ενστικτώδης αποστροφή. Αυτό είναι το συναίσθημα που έχω φυλαγμένο στα τρίσβαθα της σκοτεινής μου ψυχής για οτιδήποτε μιλιταριστικό. Κι ένα παραπάνω για τον ακατάσχετο αμερικανικό μιλιταρισμό, από τους απεχθέστερους στην πλάση. Η σαγήνη για την παγκόσμια στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ έχει ριζώσει στο εθνικό φαντασιακό των κατοίκων της χώρας. Κι αυτό δεν θα μας απασχολούσε ιδιαίτερα αν ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός που τόσο ευλαβικά προωθεί το Χόλιγουντ δεν καθιστούσε αυτό το «εθνικό φαντασιακό» ανησυχητικά οικείο σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Προσδοκώμενος προβληματισμός

«Το Μικρό Πόνυ» του Πάκο Μπεθέρα από την Ομάδα Persona

Με όσα έχεις ακούσει για μια παράσταση, απ’ τις πληροφορίες και τη γνώση για το θέμα, τον συγγραφέα και τους συντελεστές, πολλές φορές προετοιμάζεις τον εαυτό σου, ηθελημένα ή άθελα, γι’ αυτό που θα δεις. Και αποχωρώντας από το θέατρο αναλογίζεσαι κατά πόσο το αποτέλεσμα υπερέβη τις προσδοκίες ή ήταν κατώτερο, αν κατάφερε να μεταδώσει όσα υποσχόταν. Στην περίπτωση της παράστασης «Το μικρό Πόνι» αισθανόμουν, σχεδόν σαν… να το είχα δει πριν διαβώ την είσοδο του Θεάτρου Δέντρο. Μέχρι και για την αισθητή παρουσία του παιδιού-θύματος ως πορτρέτο στο φόντο είχα πληροφορηθεί, με τον θεατή να παρακολουθεί με τη βοήθεια των πολυμέσων την επίδραση των εξελίξεων στην ψυχική του κατάσταση. 

Μια λυρική φασαρία

«Ρα...Πατσια...Ου» του Άντη Σκορδή

«Δεν είναι ανάγκη να το ονομάσεις ‘μουσική’ αν σε σοκάρει ο όρος» έλεγε ο Τζον Κέιτζ. Το συγκεκριμένο απόφθεγμα του πρωτοπόρου στοχαστή της μουσικής θα μπορούσε να ταιριάξει ως απάντηση σε όσους ενδεχομένως κοιτάζονταν με απορία και δυσπιστία παρακολουθώντας την παράσταση «Ρα...Πατσια...Ου» που έριξε την αυλαία του Φετινού Φεστιβάλ Κύπρια. Είναι αλήθεια ότι το να ανεβάζει ένας βραβευμένος, καλλιτεχνικά «ελευθεριάζων» Κύπριος συνθέτης μια σύγχρονη μορφή όπερας με το λιμπρέτο στην κυπριακή διάλεκτο δεν είναι κάτι που ζούμε καθημερινά. Και σίγουρα η ένταξη στο πρόγραμμα του κρατικού πολιτιστικού φεστιβάλ απαιτεί γενναιότητα εκ μέρους των διοργανωτών.

Ο Λόρκα ολοζώντανος

«Σκοτεινή πέτρα» του Αλμπέρτο Κονεχέρο.

Η υπόθεση έχει ως εξής: Κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου, σ’ έναν νεαρότατο φαλαγγίτη του Φράνκο, άπειρο, άγουρο, αγχωμένο, αβάπτιστο στο πυρ, ανατίθεται το καθήκον της φρούρησης ενός επώνυμου αιχμαλώτου, του Ραφαέλ Ροδρίγεθ Ραπούν. Ο σύντροφος και γραμματέας του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα έχει ήδη αποδεχτεί την εκτέλεσή του και στόχος του πλέον είναι να πείσει τον νεαρό να συμβάλει τουλάχιστον στη διάσωση κάποιων χειρογράφων του μεγάλου ποιητή, ώστε να μην τα στερηθούν οι επόμενες γενιές.