Η κυπριακή περιφέρεια δεν θα έπρεπε να στερείται επιλογών σε θεατρικά είδη κι ορθά οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες διαπίστωσαν ένδεια, οφειλόμενη κυρίως σε μια προσκόλληση στην κυπριακή ηθογραφία. Το πιλοτικού χαρακτήρα πρόγραμμα παρουσίασης θεάτρου κλασικού ρεπερτορίου σε κοινότητες, ωστόσο, δεν θα είχε καμιά τύχη και θα ήταν και επιζήμιο εάν δεν υλοποιούνταν στη βάση μιας σοβαρής οργανωτικής και καλλιτεχνικής προσπάθειας, δεδομένου και του ότι ο προϋπολογισμός του προγράμματος ήταν χαμηλός.
Από τη μέρα που ο Κωνσταντίνος Πατσαλίδης εκστόμισε την ιδέα στον κολλητό και συνεργάτη του Γιώργο Αβραάμ, μέχρι την ημέρα που το ντοκιμαντέρ τέθηκε στην κρίση του κοινού πέρασαν σχεδόν έξι χρόνια. Επέλεξε τον τελικό τίτλο «Πολυαγαπημένες μέρες» (Beloved Days) από τον τίτλο της ταινίας «Beloved» του Τζωρτζ Παν Κοσμάτου, τα γυρίσματα της οποίας αναστάτωσαν ευχάριστα την Κύπρο μιας άλλης εποχής, τόσο κοντινής και τόσο μακρινής, ελάχιστα χρόνια πριν το μεγάλο ορόσημο του 1974.
To Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος ολοκληρώθηκε αφήνοντας θετική εντύπωση. Η Ηλέκτρα του Θεάτρου Cameri του Τελ Αβίβ έσωσε στο τέλος την παρτίδα για τη διοργάνωση, που διαφορετικά θα κινείτο μάλλον σε ρηχά νερά.
Το εντυπωσιακό με τον σκηνοθέτη Κφιρ Αζουλάι δεν είναι μόνο το νεαρό της ηλικίας του -μόλις 38 ετών- αλλά ότι αυτή ήταν γενικά η πρώτη του δουλειά πάνω σε κλασικό κείμενο. Ωστόσο, φάνηκε ότι μελέτησε βαθιά το σοφόκλειο έργο, εργάστηκε με δέος, σεβασμό και την απαραίτητη αποστασιοποίηση. Ο Αζουλάι αντιμετώπισε την πρόκληση ως ερασιτέχνης, με την αρχική σημασία της λέξης, για να την εκπληρώσει απενοχοποιημένα, με τόλμη και οξυδέρκεια.
