Η σκοτεινή πλευρά της ελπίδας

«Κασσάνδρα» με την Φανί Αρντάν από την Comédie de Genève. (©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος)   

Ακόμη κι όταν ενσάρκωνε τη «Γυναίκα της διπλανής πόρτας» στην κλασική ταινία του 1981, η Φανί Αρντάν γέμιζε τα πλάνα του Φρανσουά Τρυφώ με την παρουσία, τις εκφράσεις και τις χειρονομίες της, την ανυπέρβλητη ερμηνεία της, ακόμη και τις θορυβώδεις σιωπές της. Φανταστείτε, δηλαδή, να τη δείτε και ολοζώντανη να τιθασεύει ένα κείμενο- διαμάντι, με εμπειρία τεσσάρων δεκαετιών στην πλάτη.

Τα μπλουζ του φθινοπώρου

«Story of Blues», Zilla Project μαζί με τον Ηλία Ζάικο και καλεσμένους από την Ελλάδα. (©Μιχάλης Γεωργιάδης). 

Είναι εξαιρετικά νωρίς για απολογισμούς και κρίσεις σχετικά με το Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια, όμως έχει ένα ενδιαφέρον να κάνουμε μερικές διαπιστώσεις σ’ αυτή την πρώτη στροφή της διοργάνωσης, πριν η μουσική δώσει τη σκυτάλη στο θέατρο. Δεν αναιρώ τις επιφυλάξεις που έχω κατά καιρούς δημόσια διατυπώσει για τη φιλοσοφία των διοργανωτών ως προς τον σχεδιασμό του προγράμματος. Κι όχι από εγωισμό ή κακεντρέχεια –θέλω να πιστεύω– αλλά από ειλικρινές ενδιαφέρον και προσδοκία να δω το σημαντικότερο κρατικό φεστιβάλ να κάνει το επόμενο βήμα.

Απαγωγή... εις άτοπον

«Απαγωγή από το Σεράι» του Μότσαρτ στο Φεστιβάλ Όπερας της Πάφου.

To Φεστιβάλ Όπερας της Πάφου έχει περάσει τα τελευταία χρόνια από μύρια κύματα και εκτός από θερμούς υποστηρικτές απέκτησε και εχθρούς, αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο ακόμη και να περάσει στην ιστορία αφήνοντας πίσω του (ακόμη) μια βαθιά πληγή στο ταλαιπωρημένο κορμί της πολιτιστικής μας πραγματικότητας. Η κρίση έκανε και καλό στη διοργάνωση, αφού της επέτρεψε να προχωρήσει σε μια εν μέρει γόνιμη περισυλλογή, να γυρίσει σελίδα εγκαταλείποντας τις δαπανηρές, φιλόδοξες και χορταστικές παραγωγές και εδραιώνοντας τη συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου.

Οι παραβάτες δεδικαίωνται

«Ο Κύκλος με την Κιμωλία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ από την Παράβαση Λυμπιών

Τα Λύμπια είναι μια ιδιαίτερη κοινότητα. Είναι λίγο η γεωγραφική τους θέση, στο κέντρο του νησιού και στα όρια των επαρχιών Λευκωσίας και Λάρνακας. Και είναι οι χαρακτηριστικές πλατυμέτωπες παραδοσιακές οικίες με τα σανιδωτά παράθυρα, ντυμένες με τη φερώνυμη ημιλαξευτή πέτρα. Μπορεί να είναι και η τύρβη από τη σχεδόν εφαπτόμενη Λουρουτζίνα, ή η «σκιά» των στρατηγικής σημασίας κατεχόμενων ασβεστολιθικών λόφων που πέφτει πάνω στο χωριό. Αλλά και το αδιάκριτο μάτι του κατακτητή που εισβάλει κοροϊδευτικά στην καθημερινότητα των κατοίκων από το περίοπτο ξωκλήσι του Τιμίου Σταυρού, που έχει μετατραπεί σε φυλάκιο.