Η αύρα του χειροποίητου

«Ο χρυσός και ο τενεκές» των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη από την Point To Contemporary Theatre.

Το καλοκαίρι δεν αρχίζει πια αν δεν έχεις παρακολουθήσει μια υπαίθρια θεατρική παράσταση βασισμένη σε έργο του κλασικού εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου. Άλλοι μιλούν για μια εύκολη λύση, άλλη για δοκιμασμένη, άλλοι για την ισχυρή ζήτηση που δημιουργεί την προσφορά. Το σίγουρο είναι ότι με τη φθίνουσα –μάλλον μη αναστρέψιμη- πορεία που έχει πάρει η παραδοσιακή τηλεόραση ως μέσο και την άνοδο της έξυπνης τηλεόρασης και των διεθνών πλατφόρμων ζωντανής ροής, περισσότερο πλέον βλέπουμε και μαθαίνουμε τα έργα εκείνης της εποχής στο σανίδι παρά στην οθόνη.

Γλυκερή ναφθαλίνη

«Νυφικό Κρεβάτι» του Γιαν ντε Χάρτογκ σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα. 

Δέκα γεμάτες παραστάσεις σε αχανείς αντιθεατρικούς χώρους για ένα ολιγοπρόσωπο έργο, που θεωρείται ξεπερασμένο εδώ και δεκαετίες, το λες και θαύμα του καλλιτεχνικού μάρκετινγκ. Το «Νυφικό Κρεβάτι» ήταν ένα εμπορικό πυροτέχνημα στη θεατρική μας πραγματικότητα, που όμως ούτε δρόμους άνοιξε, ούτε διατάραξε τις ράθυμες ισορροπίες της. Στο δέντρο του κυπριακού θεάτρου θα συνεχίσουν να φωλιάζουν πολλών ειδών και μεγεθών πουλιά. Δεν ήρθε κάποιο «γεράκι» να τα τρομάξει, ούτε είναι έγκλημα και προσβολή προς τους πεφωτισμένους επαΐοντες του «ποιοτικού θεάτρου» το να καταφέρει μια παραγωγή να επιπλεύσει οικονομικά χωρίς επιχορήγηση.

Φοβού τον Μολιέρο

«Ζώρζ Νταντέν ή Ο ανύπαρκτος Σύζυγος» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Ανδρέα Μελέκη, στο Θέατρο Σκάλα. 

Όσο η ασήκωτη τυπολογία των συμβολικών χαρακτήρων του Μολιέρου, που έχουν καταδικαστεί σε αιώνια μνημόνευση, γοήτευε σκηνοθέτες και ηθοποιούς οι θεατρικές σκηνές δεν προλάβαιναν να ανεβάζουν έργα του. Αρχοντοχωριάτες, μισάνθρωποι, φιλάργυροι, ταρτούφοι, κατά φαντασίαν ασθενείς κάθε άλλο παρά έπαψαν ή πρόκειται να πάψουν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας ή στον καθρέφτη μας. Όμως, ενώ τα έργα του Γάλλου κωμωδιογράφου είναι τόσο οικεία και κλασικά έχω την αίσθηση ότι στο κυπριακό, αλλά και γενικότερα στο ελληνόφωνο θέατρο –για να μην το διεθνοποιήσω- όλο και αραιότερα βρίσκουν τον δρόμο προς τη σκηνή.

Όταν σμίγει βουνό με βουνό

«Όρος/ Mountain» από τις Ασώματες Δυνάμεις σε σύλληψη και χορογραφική διεύθυνση Ανδρομάχης Δημητριάδου Λίνταλ. 

«Δεν νικήσαμε το βουνό, αλλά τους εαυτούς μας». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Έντμουντ Χίλαρι, τον άνθρωπο που η ιστορία αναγνωρίζει ως τον πρώτο που πάτησε το πόδι του στην κορυφή του όρους Έβερεστ, στις 29 Μαΐου 1953. Ωστόσο, μιλούσε στον πληθυντικό γιατί δεν ήταν μόνος. Δεν θα μπορούσε να είναι μόνος. Μαζί του ήταν και ο σέρπα Τένσινγκ, ο Νεπαλέζος οδηγός και αχθοφόρος. Στην περίπτωσή τους ίσχυσε περίτρανα το «βοήθα με να σε βοηθώ, ν' ανεβούμε το βουνό».