Σαν να βλέπεις έναν πίνακα

Αθέατη όψη» της Alpha Square.

Πώς καταλαβαίνεις ότι έχεις πραγματικά απολαύσει μια παράσταση; Όταν τελειώνει, το χειροκρότημα σβήνει, ανάβουν τα φώτα κι εσύ αισθάνεσαι την ανάγκη να μιλήσεις με τον διπλανό σου, τη σύντροφό σου, τους φίλους σου ή έναν περαστικό στο δρόμο για τα ζητήματα που άφησε να στροβιλίζονται στο μυαλό σου. Πέρασαν έξι χρόνια κι ακόμη θυμάμαι π.χ. τα «χαστούκια» που είχα φάει παρακολουθώντας ένα άλλο έργο του Ντόναλντ Μάργκιουλις, το «Δείπνο με φίλους» στο Θέατρο Διόνυσος. Όπως και τώρα με την «Αθέατη όψη» της Alpha Square, αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις σφιχτοδεμένων κι ελκυστικών έργων που πέφτουν σε καλά σκηνοθετικά χέρια. Τότε ήταν η Αλίκη Δανέζη, τώρα ο Βαρνάβας Κυριαζής.

Σύνθετη απλότητα

«Ανάμισης ντενεκές» του Γιάννη Μακριδάκη.

Από την αρχαία τραγωδία, μέχρι την παράδοση, την κλασική και σύγχρονη λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο αλλά και το τραγούδι η ηρωοποίηση ενός φονιά αποτελεί δημοφιλές αφηγηματικό θέμα. Ο Ντοστογέφσκι δεν πρωτοτυπούσε όταν σκαρφιζόταν τον Ρασκόλνικοφ, που εγκλημάτησε και τιμωρήθηκε, ούτε ο Σέρτζιο Λεόνε όταν οπτικοποιούσε περίπλοκους καουμπόηδες με ιδιαίτερο κώδικα τιμής, ή εγγύτερα, ο Γκάτσος και ο Χατζιδάκης όταν μας σύστηναν τον «Γιάννη τον φονιά» κι ο Σαββόπουλος όταν έγραφε το μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο Κοεμτζή.

Ο Σόλνες του Φάινς

Ο Ρέιφ Φάινς (Χάλβαρντ Σόλνες) και η Σάρα Σνουκ (Χίλντε Βάνγκελ) στο «The Master Builder» του Ίψεν στο Old Vic.

Έχει ένα σπουδαίο βιογραφικό και απολαμβάνει τις ευλογίες του προκατόχου του, Κέβιν Σπέισι. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Old Vic, Μάθιου Γουόρτσας, έχει την πολυτέλεια να παίρνει μεγάλα ρίσκα. Ειδικότερα στις παραγωγές που σκηνοθετεί ο ίδιος. Ρεπερτοριακά, η επιλογή ενός διαχρονικού αριστουργήματος του Ίψεν, όπως ο «Αρχιμάστορας Σόλνες», με τον σπουδαίο και αναγνωρίσιμο Ρέιφ Φάινς στον πρωταγωνιστικό ρόλο, δείχνει να κινείται στις στιβαρές ράγες που έθεσε ο καθόλα επιτυχημένος Αμερικανός προκάτοχός του, ο οποίος τιμήθηκε μέχρι και με Βραβείο Ολίβιε για την προσφορά του στην ανανεωτική πορεία του ιστορικού θεάτρου του κεντρικού Λονδίνου.