Αναμένοντας το «Παρελθόν»

  

Ομολογώ ότι μου αρέσει το σινεμά του Ασγκάρ Φαραντί και περίμενα με ανυπομονησία την προβολή της νέας του ταινίας «Το Παρελθόν», που όπως και τις αριστουργηματικές προηγούμενες, «Τι απέγινε η Έλι» και «Ένας Χωρισμός» θα έπρεπε να περιμένω να τη διοργανώσει ο Όμιλος Φίλων Κινηματογράφου –εδώ και χρόνια έχω πάψει να βλέπω DVD.

Είναι ένας σκηνοθέτης τόσο απρόβλεπτα… προβλέψιμος, που πάντα έχεις την εντύπωση ότι ξέρεις από πριν τι θα δεις, αλλά όταν αρχίζει η προβολή δεν μπορείς ούτε καν να υποψιαστείς «πού το πάει». Είναι μαέστρος στο να δημιουργεί θριλερικό σασπένς και ένταση στην πλοκή μέσα από μια απλή καθημερινή, μελαγχολική ιστορία που αφορά ανθρώπινες σχέσεις.

Τη φορά αυτή, ο Ιρανός σκηνοθέτης σκηνοθετεί στη Γαλλία και ενδοσκοπεί στο ζήτημα των σύνθετων σχέσεων που προκύπτουν από σύνθετες, διεθνικές οικογένειες. Ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, μέχρι και τον τελευταίο, μέχρι και αυτόν που σχεδόν δεν εμφανίζεται καν, αλληλομπλέκονται με βάση τις επιθυμίες και τις αδυναμίες του καθενός, με το μυστήριο να προκύπτει από απλά μυστικά της καθημερινότητας που στο μικροσύμπαν των ανθρώπων υπερμεγεθύνονται σε μείζονος σημασίας και παγκοσμίου ενδιαφέροντος.

Παρακολουθείς τις αποκαλύψεις με αμηχανία, σχεδόν ενοχλείσαι και νιώθεις ότι κάποιος σε έβαλε με το ζόρι να κοιτάξεις από την κλειδαρότρυπα τις ζωές ανθρώπων που δεν σε αφορούν, αλλά καλείσαι να πάρεις θέση- πράγμα δύσκολο γιατί δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, αλλά μόνο άνθρωποι πονεμένοι από επιλογές και αποφάσεις. Δικές τους και των άλλων.