Οξύνους διονυσιακή παραφορά

«Mount Olympus: Το glorify the cult of tragedy» του Γιαν Φαμπρ. (© Σάκης Γιούμπασης)

Νομιμοποιείται άραγε κάποιος να διαλαλεί την άποψή του για μια παράσταση έχοντας παρακολουθήσει μόλις το 1/3 της; Όμως, δεν υπάρχει άνθρωπος που να κατάφερε να παρακολουθήσει ασκαρδαμυκτί και τις 24 ώρες του μνημειώδους εγχειρήματος του Γιαν Φαμπρ «Mount Olympus: Το glorify the cult of tragedy», κανείς δεν μπορεί να το είδε όλο. Ούτε ο ίδιος ο δημιουργός.

Εισήλθα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης στις 11 το πρωί της Κυριακής 11 Οκτωβρίου κι εξήλθα λίγο μετά τις 8 το βράδυ. Ε, λοιπόν αυτές οι 9 ώρες μου φάνηκαν σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό, ένα όνειρο μερικών στιγμών, σε αντίθεση με το –απαραίτητο- 20λεπτο διάλειμμα κατά την Ώρα των Ονείρων, που μου φάνηκε... αιώνας.

Η επικαιρότητα ψάχνει να κρυφτεί

Η πρώτη μου σκέψη καθώς κατευθυνόμουν προς την έξοδο του Υπογείου του Σατιρικού Θεάτρου ήταν ότι αν υπήρχαν τακτικά στο καλεντάρι μας παραστάσεις σαν τις «Εκκλησιάζουσες- Πρόβα Τζενεράλε», τότε η μαχητική δημοσιογραφία και η κριτική αρθρογραφία στον τόπο μας θα ήταν λιγότερο απαραίτητη.

Προσγείωση στο παραμύθι

Το σημαντικότερο και απολαυστικότερο παραμύθι στη ζωή είναι η πραγματικότητα, η ζωή η ίδια. Αυτό είναι το –ωραίο πλην ελαφρώς απλοϊκό- μηνυματάκι που προσπαθεί να περάσει στα παιδιά η φετινή παραγωγή της Σκηνής 018 του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου «Εγώ ο πρίγκιπας». Μόνο που, φυσικά, η προσπάθεια αυτή περνάει μέσα από τις μυλόπετρες της υπερβολής και της αποδόμησης του παραμυθιού. Κι όχι ενός, αλλά τριών: της Χιονάτης, της Σταχτοπούτας και της Ωραίας Κοιμωμένης.

Δεν «κούμπωνε» η εικόνα με τον λόγο

                                                          «Ερωφίλη» του Γ. Χορτάτση

Η Μαρία Κυριάκου είναι μια σκηνοθέτρια που στοχάζεται με τη δουλειά της και γι’ αυτό θα απορώ για πολύ καιρό πώς «κατάφερε» να παραδώσει μια πρόταση τόσο υψηλής αισθητικής, που ωστόσο εκνεύρισε την πλειοψηφία των θεατών. Κανείς δεν μπορεί να της χρεώσει ότι δεν εργάστηκε σκληρά και δημιουργικά, ότι δεν κατάφερε να τιθασεύσει τις ενδιαφέρουσες ιδέες της, ότι δεν μετέδωσε το όραμά της και δεν ενέπλεξε μέχρι τα μπούνια την ονειρεμένη ομάδα ηθοποιών την οποία εξασφάλισε, ότι έκανε λάθος επιλογές συνεργατών, ότι πήρε αψήφιστα ένα τόσο απαιτητικό έργο όπως είναι η «Ερωφίλη».

Συλλεκτική εμπειρία βαθιάς συγκίνησης

Επειδή πρόκειται για κλασική περίπτωση παρουσίασης «κατόπιν απαίτησης του κοινού», οι διοργανωτές, το Ερευνητικό Κέντρο Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου και το Ίδρυμα Κώστας Μόντης συνεργάστηκαν με το Δήμο Στροβόλου και τον Όμιλο Φίλων Δημοτικής Βιβλιοθήκης Στροβόλου προκειμένου να παρουσιάσουν την παράσταση σ’ ένα χώρο με μεγάλη χωρητικότητα.