Αναίμακτο, τυποποιημένο ξάφνιασμα

 

Δεν είναι ότι δεν ήταν καλές οι ερμηνείες των συντελεστών. Ειδικότερα ο Σωτήρης Μεστάνας αποδεικνύει περίτρανα ότι βρίσκεται σε φοβερή υποκριτική φόρμα τα τελευταία χρόνια, αλλά και το πόσο απολαμβάνει τέτοιου είδους ρόλους.

Δεν είναι ότι ο Αντρέας Χριστοδουλίδης δεν κράτησε αρκετά ψηλά τον πήχη, στα αισθητικά όρια που ο ίδιος έχει καθορίσει να κινείται τα τελευταία χρόνια το Θέατρο Ένα. Δεν είναι ότι δεν είχε αρκετό σασπένς, μυστήριο και ρυθμό η παράσταση, ούτε από πλευράς τρόμου και ξαφνιάσματος έχουμε παράπονο.

Ούτε η επιλογή του έργου ενόχλησε τόσο: άλλωστε το Θέατρο Ένα επιλέγει τακτικότατα έργα τέτοιου τύπου σκοτεινά, υπερφυσικά, αγωνιώδη με καταβολές από τη δεξαμενή του κινηματογράφου.

Το κοινό έχει συνδέσει το Θέατρο Ένα με ατμοσφαιρικές παραγωγές και κάθε φορά η πραγματική πρόκληση για τον Αντρέα Χριστοδουλίδη και τους υπόλοιπους συντελεστές είναι να μην περάσει σαν τυποποίηση αυτή η κινηματογραφική προσέγγιση των πλείστων παραγωγών του. Αντίπαλος στην προσπάθεια αυτή είναι ίσως και ο σταθερός θίασος, όσο ποιοτικός, ευέλικτος και ομοιογενής κι αν είναι, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις η επιλογή αυτή οδηγεί αναπόφευκτα σε μια οπτική μονοτονία. 

Αυτό όμως είναι το μικρότερο πρόβλημα. Στο «Πάθος του Δράκουλα» ένιωθες μεν ότι παρακολουθούσες μια υψηλών απαιτήσεων παραγωγή, όμως -ειδικότερα αν παρακολουθείς τακτικά παραστάσεις του συγκεκριμένου θεάτρου- εισέπραττες ότι αυτή η αίσθηση «επαναλαμβανόμενης εφαρμογής σταθερών προδιαγραφών» λειτουργεί εις βάρος της προσπάθειας.

Εκτιμώ ότι αρνητικά θα λειτουργούσε και οποιαδήποτε συνειδητή ή υποσυνείδητη σύγκριση με την ταινία του Κόπολα.