Η Αναγέννηση μέσα μας

Είναι ίσως η σημαντικότερη εικαστική διοργάνωση της χρονιάς. Κι αυτό εξαιτίας της ισχυρής αύρας, της ενέργειας και των συμβολισμών που αναδίδει σε σχέση με το χώρο και το πλαίσιο που τη φιλοξενεί και τη σχεδόν αναδιοτελή συμβολή των συμμετεχόντων καλλιτεχνών. 

Με μια τίμια, ανατρεπτική, όσο και επίπονη στην πραγματοποίησή της πρόταση οι 16 καλλιτέχνες της έκθεσης «Othello- Rebirth», που άνοιξε το προηγούμενο σαββατοκύριακο, πέτυχαν πάνω απ’ όλα να δώσουν το απαραίτητο έναυσμα στην Πάφο ενόψει του 2017.

Παράλληλα σύμπαντα συνωμοτούν

Με ενδιαφέρον περιμένουμε και στην Κύπρο την παρουσίαση της συμπαραγωγής του ΘΟΚ με το Θέατρο του Νέου Κόσμου «Αστερισμοί». Στην Αθήνα είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις της σεζόν, που σε κερδίζει με την απλότητα και τη γενναιοδωρία της.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος φρόντισε να έχει στη διάθεσή του ισχυρά εργαλεία.

Ευεργετικό στύψιμο

 

Τελειώνει η παράσταση των 6μ.μ. και αναρωτιέσαι: αυτός ο άνθρωπος θα βγει σε μισή ώρα στη σκηνή και θα ξαναπαίξει έτσι αυτό τον ρόλο; Άξιος ο μισθός του!

Τελικά η υποκριτική είναι χειρωνακτική εργασία. Ο Άρης Σερβετάλης ξεζουμίζεται καθώς καταπίνει τη σκηνή στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» στο Θέατρο Αποθήκη, σε σημείο που θέτει σοβαρούς προβληματισμούς και σ’ αυτόν ακόμη τον Μάλκολμ Μακντάουελ με την εξαντλητικά σωματική προσέγγιση ενός εμβληματικού ρόλου.

Ένα μεγάλο «κρίμα»

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στον ΘΟΚ για την τόσο εύστοχη επιλογή έργου, παρόλο που ένα έργο σαν την «Όπερα της Πεντάρας» είναι επίκαιρο σε κάθε συγκυρία. Και τώρα να ξαναφορέσουμε το καπέλο και να βγάλουμε τη γλώσσα – ή το μαχαίρι, σαν τον Μακ. 

Αν ο Μπέρτολντ Μπρεχτ είχε την τύχη να ζει και να δει στα 115 του αυτή την παράσταση, το σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ θα έκανε μήνυση στον οργανισμό. Όχι όμως επειδή θα ενέκρινε τη σύγχρονη ανάγνωση που οραματίστηκε ο Στέφανος Κοτσίκος, αλλά λόγω της αδιαφορίας που εκ πεποιθήσεως επέδειχνε πάνω σε ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας – όπως και σε κάθε είδους ιδιοκτησία. 

Η ομορφιά του πόνου

Σου στεγνώνει την ψυχή από την πρώτη κιόλας σκηνή και σε κάνει να αναζητείς εναγωνίως σε όλη τη διάρκεια της ταινίας τα μικρά διαλείμματα ευτυχίας και ονειροπόλησης.

Μια καλογυρισμένη, ιδιότυπη, όσο και σπαρακτική –με την έννοια της λέξης- ταινία είναι το «The Broken Circle Breakdown» του Βέλγου Φέλιξ φαν Γκρένινγκεν. Συγκαταλέγεται στις εκπλήξεις της πρόσφατης κινηματογραφικής παραγωγής, είναι υποψήφια για το Βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κι έχει αποσπάσει πέντε υποψηφιότητες για τα Βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου στις κύριες κατηγορίες.

Και δεν αποκλείεται να σαρώσει.

Πιθηκίζοντας δημιουργικά

«Μια ανακοίνωση για μια ακαδημία» του Κάφκα, σε σκηνοθεσία Ιωάννη Χαραλάμπους. 

Οι νέοι χαρακτηρίζονται από άγνοια κινδύνου κι αυτό είναι μια συνθήκη που στην περίπτωση της θεατρικής δημιουργίας έχει εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα.

Άρτι αποφοιτήσας από τη Δραματική Σχολή του Πολιτιστικού Κέντρου «Βλαδίμηρος Καυκαρίδης», ο Ιωάννης Χαραλάμπους αποφάσισε να αναμετρηθεί μ’ ένα λιγότερο γνωστό διήγημα του Φραντς Κάφκα, το «Ein Bericht für eine Akademie». Έτσι προέκυψε η παράσταση «Μια ανακοίνωση για μια ακαδημία» που σκηνοθετεί ο ίδιος και πρωταγωνιστεί κιόλας στο ρόλο του Κόκκινου Πέτρου, του πιθήκου που αφηγείται στο ακροατήριο μιας ακαδημίας τη βίαιη και ηθελημένη ενσωμάτωσή του στον ανθρώπινο πολιτισμό, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η κατάκτηση της γνώσης δεν εγγυάται την ευτυχία.

Μας έμεινε η θλίψη

Πέρασαν μέρες από τότε που είδα την τελευταία ταινία του Ανδρέα Πάντζη με τον –ποιητικό;- τίτλο «Η χαρά και η θλίψη του σώματος» και ο εκνευρισμός μου δεν λέει ακόμη να κοπάσει. Κι όχι μόνο επειδή είναι ανεπίτρεπτο ο πλέον διακεκριμένος και αναγνωρισμένος Κύπριος σκηνοθέτης να βάζει την υπογραφή του σε μια τέτοια πανωλεθρία, σε εποχή που ο κυπριακός κινηματογράφος αργοπεθαίνει αβοήθητος σ’ έναν ελαττωματικό αναπνευστήρα.

Η απόλυτη ταινία καταστροφής

Με δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ μοιάζει η τελευταία ταινία του Κώστα Γαβρά «Le Capital». Μάλιστα, ανάλογης επιρροής με ντοκιμαντέρ και μπεστ σέλερ μελέτες που αφορούν την περιβόητη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και τον καπιταλισμό της καταστροφής.

Ο Νάσος της διπλανής πόρτας

«Ο Νάσος» του Ανδρέα Θωμόπουλου σε σκηνοθεσία Πόπης Αβραάμ. 

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Κι αν ο Ανδρέας Θωμόπουλος αποφάσιζε να ρετουσάρει ελαφρώς τον «Νάσο» του, προσθέτοντας π.χ. τη χρήση κινητού και διαδικτύου, κανείς δεν θα έπαιρνε χαμπάρι ότι πέρασαν πάνω από τρεις δεκαετίες από τότε που το έγραψε. Ο χαρακτήρας του αφελούς και εύθικτου νεαρού μικροκομπιναδόρου φαντάζει πιο ζωντανός και οικείος από ποτέ. Το Σατιρικό Θέατρο είχε ανεβάσει ξανά την παράσταση το 1986 με την Πόπη Αβραάμ, που πρωταγωνιστούσε τότε, να αναλαμβάνει τώρα τα σκηνοθετικά ηνία.

Κάτω η φαντασία!

 «Μορμόλης» του Ράινερ Χάχφελντ σε σκηνοθεσία Μαριάννας Καυκαρίδου. 

Ακούς εκεί ένα χαζοκούτι να μας λέει τις αλήθειες που δεν θέλουμε ν’ ακούσουμε! Αυτές ντε, που έχουμε απαγορεύσει στα παιδιά μας να μας λένε και δεν θα τολμούσαν ποτέ να μας πουν. Παρακαλώ, αν υπάρχει νόμος και τάξη σ’ αυτή τη χώρα, αν υπάρχουν αρχές, να σπεύσουν στο Σατιρικό Θέατρο αυθωρεί και παραχρήμα, αυτοβοεί κι αμελλητί. Και να συλλάβουν εκείνο το αυθάδικο αντικείμενο που ακούει στο όνομα «Μορμόλης» - άκου Μορμόλης.  

Θύματα… θαυμάτων

«Στη χώρα των θ_υμάτων» της Ελεάνας Αλεξάνδρου. 

Οι νέοι της Κύπρου έχουν γυρίσει την πλάτη στην πολιτική. Λάθος. Έχουν γυρίσει την πλάτη σ’ αυτούς που συναποτελούν σήμερα τα γρανάζια της εξουσίας κι όσα και όπως εκφράζονται μέσα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Και δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη, έντιμη και υπεύθυνη πολιτική στάση από αυτή.

Ένας Ακάκιος και δυο κακίες

«Το Παλτό» του Νικολάι Γκόγκολ από την ομάδα Paravan και τον Διομήδη Κουφτερό.

Παίρνεις το «Παλτό», ένα έργο ανατριχιαστικά επίκαιρο και το τοποθετείς χωρικά σ’ ένα κατάστημα- φάντασμα, πάλαι ποτέ hot spot μιας Λευκωσίας που πια δεν υπάρχει- και την οποία κατά βάθος οι περισσότεροι θέλουμε να ξεχάσουμε. Αφήνεις να γυρίζει ένα γαϊτανάκι δράσεων, βομβαρδίζεις τους θεατές με μια σειρά περίτεχνων, αλλά και ενίοτε εξεζητημένων κινησιολογικών και δραματουργικών ευρημάτων και στέκεσαι στη γωνιά αναμένοντας αντιδράσεις.

Μολόγα, Μαχαιρά!

Η αρχική ιδέα ήταν πολύ καλή, όπως και οι προοπτικές υλοποίησής της. Όταν όμως επιλέγεις ν’ ανέβεις ένα δύσβατο βουνό γεμάτο αρκούδες και γκρεμούς, προκειμένου να αναζητήσεις την αρετή και τις προκλήσεις μιας «σύγχρονης δραματουργίας», το ρίσκο είναι τεράστιο.

Ο Κύρος Παπαβασιλείου βρήκε την τόλμη να τα βάλει μ’ ένα κείμενο-τοτέμ, μια σπάνια ιστορική παρακαταθήκη και μνημείο της ελληνικής γλώσσας. Το μεσαιωνικό Χρονικό του Μαχαιρά θεωρείται μέχρι τις μέρες μας πολύτιμο αποστακτήριο της συλλογικής συνείδησης της Κύπρου.

Υπερ-αισθητική οπτασία

«Φάουστ» του Γκαίτε σε σκηνοθεσία Στέφανου Δρουσιώτη. 

Οι δύο προηγούμενες δουλειές του παρουσιάστηκαν σε ασφυκτικά γεμάτους χώρους. Το πρόβλημα είναι ότι αμφότεροι ήταν μικροί και βρίσκονται στη Λεμεσό (Θέατρο Ένα, Παλιό Ξυδάδικο), ενώ κι ο αριθμός των παραστάσεων ήταν περιορισμένος. Έτσι, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κύπρια, ο Στέφανος Δρουσιώτης είχε την ευκαιρία να συστηθεί σ’ ένα ευρύτερο και πιο ανυποψίαστο κοινό, έχοντας βεβαίως εξασφαλίσει το χώρο (ΘΟΚ, Ριάλτο), το θεσμικό πλαίσιο (Φεστιβάλ Κύπρια) και μια σοβαρότερη οικονομική ευλυγισία. Κι όσοι είχαν γνωρίσει τη δουλειά του προηγουμένως περίμεναν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη νέα του φιλόδοξη πρόταση.

Σαν να ωρίμασε απότομα

Η φετινή διοργάνωση της όπερας της Πάφου ήταν διαφορετική από τις προηγούμενες κι αυτό δεν είχε μόνο να κάνει με την πρωτοφανή επιλογή κωμικής όπερας, ούτε με τη συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου, που παρεμπιπτόντως επιβεβαίωσε την αλματώδη της εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Η σκιά της κρίσης έπεφτε βαριά πάνω από το κάστρο της Πάφου, προκαλώντας και η αγωνία ήταν έκδηλη σε διοργανωτές και παριστάμενους για το παρόν και μέλλον του θεσμού.

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο

«The Company You Keep» σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρέντφορντ. 

Αυτό που δεν κατάφεραν και τόσο καλά οι Σαμ Γκριν και Μπιλ Σίγκελ το 2002 με το ντοκιμαντέρ «The Weather Underground» επιχείρησε να κάνει ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ με την τελευταία του ταινία «The Company You Keep». Επιφυλάσσοντας, βέβαια, το δικό του politically correct μηνυματάκι για το τέλος. 

Απολαυστική, ενοχλητική αλήθεια

Πριν ανατείλει ο ήλιος, πρόλαβαν να γνωριστούν, να ερωτευτούν και να ανταλλάξουν απόψεις για τη ζωή και τον έρωτα, κουβεντιάζοντας στις πλατείες της Βιέννης. Εννιά χρόνια αργότερα, πριν δύσει ο ήλιος, αρκετά πιο ώριμοι, συναντιούνται ξανά στο Παρίσι για να διερωτηθούν οργώνοντας τους δρόμους του, αν αξίζει να διατηρήσουν τη σπίθα του ανεκπλήρωτου. 

Η φύση της διασκέδασης

Όπως δεν γίνεται να επισκεφθείς το Βατικανό και να μην υποβάλεις τα σέβη σου στον Πάπα, έτσι και δεν γίνεται να πας στο Νεστόριο για το River Party και να μην περάσεις μια βόλτα, να μην πάρεις έστω μια μικρή τζούρα από τα κάλλη της φύσει ομορφότερης πόλης στην Ελλάδα: της Καστοριάς. Έχοντας, πλέον, γεμίσει τα μάτια με εικόνες, ο δρόμος μας πήρε προς τη χαράδρα, το τοπίο ασύλληπτης φυσικής ομορφιάς που φιλοξενεί το μεγαλύτερο μουσικό και κατασκηνωτικό φεστιβάλ στην Ελλάδα. 

Η μουσική είναι μία

Μπορούν 40 νεότατοι οργανοπαίκτες παραδοσιακών οργάνων από επτά χώρες, άγνωστοι μεταξύ τους, να κατορθώσουν μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα να πλεύσουν από κοινού με ασφάλεια σ’ έναν ωκεανό ποικίλων ηχοχρωμάτων; 

Το κουνούπι τσιμπούσε υπέροχα

«Το χωρκόν του Κούνουπου» σε σκηνοθεσία Χρίστου Ζάνου στην ΕΘΑΛ.  

Πόσες φορές σας έχει τύχει να πάτε στο θέατρο προετοιμασμένοι να δείτε κάτι συγκεκριμένο και τελικά να παρακολουθείτε κάτι εντελώς διαφορετικό; Ενδεχομένως πολλές, αλλά τις περισσότερες φορές η έκπληξη είναι μάλλον δυσάρεστη. Αναμένεις ότι η παράσταση που η ΕΘΑΛ προορίζει για την καλοκαιρινή της περιοδεία θα ασφυκτιεί στον κλειστό χώρο της κεντρικής της σκηνής κι ωστόσο τη βλέπεις να λειτουργεί, σαν ψάρι στο νερό, με τη λιτή σκηνική παρέμβαση του Γιώργου Παπαδόπουλου να «αγκαλιάζεται» ιδανικά από τις μαύρες κουρτίνες.

Ζεϊμπέκικο με πατερίτσες

Το 1^ο Διεθνές Φεστιβάλ Performance Art ευχόμαστε να μην είναι και το τελευταίο. Τα μάτια μας είδαν και η ψυχή μας χόρτασε με εικόνες και δρώμενα που συνιστούν πρωτόγνωρες εμπειρίες και αν μη τι άλλο αποτέλεσε μια ευεργετική, δροσερή βροχούλα μέσα στην πολιτιστική μας ξηρασία. Δεν μπορούμε παρά να συγχαρούμε τους διοργανωτές. Χωρίς να είναι εύκολη η επιλογή, μπορώ να εστιάσω στην πρόταση του Ιταλού καλλιτέχνη Φραντζέσκο Κιάις, ο οποίος τα τελευταία επτά χρόνια ζει μόνιμα στην Αθήνα. Το περφόμανς με τίτλο «In-Between» έλαβε χώρα την περασμένη Κυριακή στην Καστελιώτισσα, που άλλωστε φιλοξένησε και την πλειοψηφία των δράσεων.

Βατραχομουσομαχία

Ο Ελαιώνας του Δελίκηπου φιλοξένησε την εκδήλωση που έριξε την αυλαία στο 13^ο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου Φάρος. Κι αφού ελέω επαγγελματικών υποχρεώσεων, για μια ακόμη χρονιά, δεν μετέβην καθημερινή στα Κούκλια για να ζήσω από κοντά τη μυσταγωγική εμπειρία στην κορυφή του Ιερού της Αφροδίτης, είπα εναλλακτικά να πεταχτώ και πάλι μέχρι το -πολύ κοντινότερο- Olive Grove.

Στρίντμπεργκ του μέλλοντος

«Δεσποινίς Τζούλια» του Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία Μαρίας Καρσερά. 

Από τον καιρό που μας πρωτοσυστήθηκε με τις «Δούλες» του Ζενέ, στο Θεατράκι του ΡΙΚ, η ομάδα Σόλο για Τρεις δεν έκρυψε ποτέ το καλλιτεχνικό της θράσος. Επέδειξε μια έντονη πειραματική διάθεση, μια ακόρεστη όρεξη για αναζήτηση και ανατροπή, κυρίως πάνω σε κλασικά έργα. Σε σημείο παρεξήγησης, η Μαρία Καρσερά βάλθηκε να αποδείξει ότι μπορεί να τραβήξει το σκοινί της ανάδειξης των αρετών των κλασικών κειμένων και της ανάπτυξης ενός γόνιμου διαλόγου με το σήμερα, ανάγοντας τον συγγραφέα σε προφήτη.

NAVA κόντρα στις αντιξοότητες

Οι πιθανότητες όλες εναντίον τους. Η συναυλία διεξαγόταν σε έναν μη συμβατικό αλλά και μη δοκιμασμένο χώρο, με αμφισβητούμενη ακουστική. Ο ηχολήπτης… πέταξε αετό και δεν εμφανίστηκε ποτέ στο χώρο για να αντικατασταθεί την τελευταία στιγμή από έναν άπειρο. Δεν υπήρχαν παρά ελάχιστα καθίσματα για το κοινό, που δεδομένων των συνθηκών κατέκλυσε την αυλή του πετρόχτιστου Αρχοντικού του Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου. Επίσης, ένα από τα μέλη αντιμετώπισε τις τελευταίες μέρες κάποιο σοβαρό προσωπικό πρόβλημα και δεν μπόρεσε να δώσει το παρών. Και τέλος πρόκειται για ένα πολυμελές σχήμα που μέχρι τότε παρουσιάστηκε με τη σύνθεση αυτή μόνο δύο φορές και δεν είχε την ευκαιρία να αφιερώσει αρκετό χρόνο στο εν εξελίξει καλλιτεχνικό του στίγμα.

Η λήθη που έγινε εμμονή

Εισέρχεσαι αλαφιασμένος στο Θέατρο Παλλάς επειδή καθυστέρησες πέντε λεπτά, εξαιτίας της κλασικής έλλειψης πάρκινγκ στο κέντρο. Το θερμόμετρο ανεβαίνει όταν συνειδητοποιείς ότι περιέργως η συναυλία έχει αρχίσει στην ώρα της -έλεος, στην Κύπρο βρισκόμαστε- κι ότι ο υπάλληλος το εννοεί όταν σου δείχνει τη σκάλα για τον εξώστη: από εκεί θα την παρακολουθήσεις κι άμα θέλεις. Η ακουστική δεν είναι και ανάλογη της Σκάλας του Μιλάνου κι η θέα από τη θέση που σου έλαχε σ’ αναγκάζει να σκύβεις. Πού όρεξη και πού συγκέντρωση ν’ απολαύσεις μουσική με τα νεύρα τσατάλια;

Σκάσε και τρώγε

«Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού» του Έκτορα Λυγίζου. 

Όταν ο Κνουτ Χαμσούν έγραφε την «Πείνα» το 1890, ανοίγοντας λογοτεχνικά τον 20ό αιώνα, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι το έργο αυτό θα ήταν τόσο ωμά, σκληρά και απάνθρωπα επίκαιρο τη δεύτερη δεκαετία του 21^ου. Ο Έκτορας Λυγίζος δεν κρύβει τις αναφορές στο σπουδαίο αυτό πεζογράφημα στην ταινία- ντεμπούτο του «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού»: το φωνάζει σε κάθε σκηνή. 

Απελθέτω απ’ εμού…

«Γεσθημανή» του Ντέιβιντ Χέαρ σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη Κνούτσεν. 

Τι τους γυάλισε επιτέλους εκεί στο ΘΟΚ με το έργο του Ντέιβιντ Χέαρ «Γεσθημανή», είναι να απορείς. Μπορεί οι Άγγλοι να γοητεύτηκαν σε συγκεκριμένη συγκυρία από το επίκαιρο –μέχρι εφημερότητας- θέμα που αγγίζει ο Χέαρ, εμπνεόμενος από τα «άπλυτα» του Εργατικού Κόμματος. Εμείς τι φταίμε; 

Συναισθηματική απόψυξη

«Υπό το Μηδέν» του Άμπελ Θαμόρα σε σκηνοθεσία Φώτη Γεωργίδη. 

Ισόποσες δόσεις γέλιου και συγκίνησης, όπως προκύπτουν από τη συνθήκη ενός πολύ πιθανού θανάτου, προσφέρουν ο Φώτης Γεωργίδης και ο Λευτέρης Σαλωμίδης στην παράσταση «Υπό το Μηδέν». Δύο κρεοπώληδες παγιδεύονται από ληστές στον ψυκτικό θάλαμο παρέα με μια ντουζίνα σφαχτάρια και καθώς αισθάνονται την κλεψύδρα να αδειάζει και το ένστικτο της επιβίωσης να τους κυριεύει, εκδηλώνουν τα πιο δυνατά και αντιφατικά συναισθήματα και αναθεωρούν τη ζωή τους, την πράξη τους, τον ίδιο τους τον εαυτό.

Μετεκλογομανία…

«The Leftovers» - Αγγέλω Ευαγγέλου. 

Τελικά δεν πήγαν τελείως στράφι το μισό εκατομμύριο ψηφοδέλτια που ακυρώθηκαν επειδή ένας υποψήφιος είχε τη φαεινή ιδέα να χρησιμοποιήσει το λογότυπο των ρεκόρ Γκίνες. H Αγγέλω Ευαγγέλου «αξιοποίησε» μια γενναία ποσότητα από την άχρηστη χαρτούρα για να δημιουργήσει τη νέα της, εκλογόπληκτη και ενοχλητικά επίκαιρη εικαστική έκθεση. 

Συναρπαστικό, αλλά έπληξα

«Φιλονικία» του Μαριβώ σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη. 

Αφού η παράσταση δίνεται στην Κεντρική Σκηνή, γιατί μας βάζουν από την πόρτα που βρίσκεται δίπλα στη Νέα; Διότι ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης σκαρφίστηκε μια μη συμβατική εισαγωγή στη φιλόδοξη «Φιλονικία» του και έμπασε τους θεατές από τα παρασκήνια, αφού πρώτα έβαλε την Καρίζ και τον Μεζρού να κάνουν αδιάκριτες ερωτήσεις στο κοινό σχετικά με το κεντρικό θέμα της απιστίας.

Γιατί τσακώθηκαν όμως;

Δεν είναι πρωτότυπο το θέμα που αγγίζει ο Ανδρέας Θωμόπουλος με τα «Παιδιά του Κάιν». Από την εβραϊκή μυθολογία, τον ελληνικό μύθο του Ετεοκλή και του Πολυνείκη, μέχρι την κατά Σαρτρ Κόλαση, που αφορά στην αναγκαστική συμβίωση με τους άλλους. Στήνει, ωστόσο, ένα συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ που βασίζεται στην εκρηκτική σχέση και την παθολογική φιλία των δύο μοναδικών χαρακτήρων. 

Εξαθλίωση για γέλια

«Πώς να ληστέψετε μια τράπεζα» του Σάμι Φαγιάντ.

Το Θέατρο Σκάλα έχει ξεκαθαρίσει από την αρχή της σεζόν ότι φέτος εστιάζει στην κωμωδία, αφουγκραζόμενο την ανάγκη του κοινού να ξεφύγει από τις δαγκάνες της μίζερης καθημερινότητας και να εκτονωθεί από το άγχος. Επιλέγει ωστόσο να μην παρασυρθεί σε εύκολες, εμπορικές λύσεις αλλά να καταπιαστεί με λιγότερο γνωστά αλλά έξυπνα καυστικά έργα. Ένα τέτοιο είναι και η ναπολιτάνικη σάτιρα «Πώς να ληστέψετε μια τράπεζα». 

Το πιο πικρό «Καληνύχτα»

«Καληνύχτα μητέρα» της Μάρσα Νόρμαν σε σκηνοθεσία Πατρίτσιας Πεττεμερίδου. 

Μια έντιμη παραγωγή βασισμένη πάνω σ’ ένα περίτεχνο όσο και απαιτητικό μονόπρακτο, όπου κάθε λέξη, κάθε ανάσα, κάθε σιωπή έχει το δικό της ειδικό βάρος. Το «Καληνύχτα μητέρα» της Μάρσα Νόρμαν είναι έργο ικανό να δοξάσει έναν συγκεντρωμένο και ταγμένο ερμηνευτή και ικανό να καταπιεί όποιον το πάρει αψήφιστα, ή όποιον δειλιάσει κοιτάζοντας κάτω καθώς σκοινοβατεί στις εύθραυστες ισορροπίες πίσω από κάθε στιχομυθία. 

Υποκρινόμενοι τους υποκριτές

«Ο θεός της σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά σε σκηνοθεσία Γιώργου Μουαΐμη. 

Γονείς ανασφαλείς, ιδιοτελείς και ανεκπαίδευτοι, έρμαια στη δίνη της μίζερης και καταπιεστικής καθημερινής ρουτίνας και των υποκριτικών κωδίκων συμπεριφοράς, θα ξεσκεπαστούν νομοτελειακά μια μέρα από τα ίδια τους βλαστάρια. Είναι ένα σοβαρό θέμα αυτό που αναπτύσσει η Γιασμίνα Ρεζά μέσα από το σημαντικότερο έργο της «Ο θεός της σφαγής», γι’ αυτό και νιώθεις σχεδόν τύψεις που αναγκάζεσαι να γελάς τόσο συχνά, καθώς εκτοξεύονται γενναιόδωρα οι δόσεις βιτριολικού χιούμορ και εύστοχης κοινωνικής σάτιρας. 

Τίποτ’ ακριβό να παραδώσει…

Είναι, ευτυχώς, τακτικός επισκέπτης στην Κύπρο «που οι εμπόροι τη μισούνε». Και είναι αμοιβαία η συμπάθεια που πολλές φορές φτάνει στα όρια της λατρείας. Τη φορά αυτή επέλεξε ένα ολιγάριθμο και ευέλικτο σχήμα, αποτελούμενο από κορυφαίους σολίστες τα ονόματα των οποίων από μόνα τους –χωρίς τον Σαββόπουλο- θα αρκούσαν για να γεμίσουν έναν τόπο συναυλίας: Γιώτης Κιουρτσόγλου (συνεργάστηκαν στον «Πυρήνα»), Βαγγέλης Καρίπης, Ορέστης Πλακίδης. 

Ο Μπέργκμαν θα ζήλευε

«Amour» του Μίκαελ Χάνεκε.

Πριν από αρκετά χρόνια αναζητούσα ένα φίλο μου σ’ ένα κατάμεστο μπαρ. Κινούμουν στο ημίφως σπρώχνοντας τον κόσμο, μέχρι που είδα από την αντίθετη κατεύθυνση να πλησιάζει προς το μέρος μου ένας θρασύτατος τύπος, που κάτι μου θύμιζε. Θρασύτατος, γιατί δεν φαινόταν να έχει διάθεση να παραμερίσει για να περάσει η βιαστική αφεντιά μου. Φτάσαμε σχεδόν μύτη με μύτη μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι επρόκειτο… για τον καθρέφτη του καταστήματος. 

Μισώ τις πρεμιέρες

«Πόρνη του Οχάιο» Χανόχ Λεβίν σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Λάρκου. 

Από τις πρώτες στιγμές θυμήθηκα αυτό που μου έλεγε ο μεταφραστής του έργου Ιακώβ Σιμπή: ότι είναι μια κωμωδία χωρίς κάθαρση κι ότι ο κόμπος που νιώθεις στο λαιμό συνεχώς θα μεγαλώνει. Παρακολουθούσες την «Πόρνη του Οχάιο» και ένιωθες ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο έργο, φιλοσοφικό που παρουσιάζει με κωμικό τρόπο τις αγωνίες και ταπεινώσεις που υποφέρουν οι άνθρωποι από τους ανθρώπους. Το μεγάλο στοίχημα ήταν αν θα «δούλευε» με το κυπριακό κοινό κι αν με ρωτάτε εμένα πιστεύω ότι δεν δούλεψε σε καμιά περίπτωση όσο στο εβραϊκό. 

Πήρα μια τρομάρα...

«Μίζερι» του Στίβεν Κινγκ σε σκηνοθεσία Νείλου Ιακώβου. 

Είναι τουλάχιστον μια σκηνή στο «Μίζερι» που όταν ανάβει το φως όντως κοψοχολιάζεις (ας μην την αποκαλύψω). Και είναι κάποιες στιγμές, με τα φώτα σβηστά, που αισθάνεσαι σχεδόν έναν παιδικό φόβο, μια απειλή στην ατμόσφαιρα σαν να μην ξέρεις… από πού θα σου ‘ρθει. Από τη στιγμή που ο θεατής το βιώνει αυτό, τότε κάτι έχει πετύχει ο σκηνοθέτης. Ωστόσο, όταν τα φώτα παραμένουν αναμμένα, ο θεατής παύει να ερωτοτροπεί με τον τρόμο –που είναι και το ζητούμενο όταν αναφερόμαστε σε ψυχολογικό θρίλερ του Στίβεν Κινγκ. 

Συννεφιασμένος Άτλαντας

 «Cloud Atlas» των Τομ Τίκβερ και αδελφών Γουατσόφσκι.

«Τι είναι αυτό, βιβλίο γεωγραφίας;» διερωτήθηκα όταν πριν κάμποσα χρόνια σ’ ένα καταχωνιασμένο ράφι βιβλιοπωλείου είδα ένα εξώφυλλο να γράφει «Ο Άτλας του Ουρανού». Το είχα πάρει στα χέρια, το ξεφύλλισα, συμπαντικό μυθιστόρημα, λέει, βραβευμένο στη Βρετανία. Εκείνη την ημέρα δεν μου γυάλισε, ήταν και ακριβούτσικο. Σήμερα έχει εξαντληθεί κι ο εκδοτικός οίκος που το έβγαζε (Ελληνικά Γράμματα) έχει κλείσει. Μόνη λύση είναι το αγγλικό πρωτότυπο (2004), που έχει τίτλο «Cloud Atlas».