Βαριά κυριολεξία

Σε μεγαλύτερες χώρες με χαώδες συνταξιοδοτικό σύστημα, όπως η Ελλάδα αλλά κι η Ιταλία, δεν είναι καθόλου σπάνιο σύμπτωμα της εποχής της κρίσης το φαινόμενο συγγενείς να αποκρύπτουν από τις αρχές τον θάνατο συνταξιούχων συγγενών τους προκειμένου να καρπώνονται τη σύνταξη. Για τον Μαρίνο Καρτίκκη αυτό αποτέλεσε μιαν ενδιαφέρουσα ιδέα, γνωρίζοντας ότι με το να την τοποθετήσει χωρικά στην Κύπρο ανεβάζει τον πήχη δυσκολίας για τους επίδοξους παρανομούντες: μια μικρή κοινωνία που λίγο πολύ όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και ο κρατικός έλεγχος είναι αμεσότερος και πιο αποτελεσματικός.

Πολύ καλύτερο από το τίποτα

Αν δεν παρακολουθήσεις δια ζώσης μια θεατρική παράσταση, δεν νιώσεις τις αναπνοές των ηθοποιών, δεν μυρίσεις την αύρα στην ατμόσφαιρα, δεν ακούσεις τους λαθραίους ήχους των συν-θεατών, δεν κοινωνήσεις από την κορφή ως τα νύχια τη θεατρική ένταση, μπορείς μόνο να υποψιαστείς τους παράγοντες που την κατέστησαν επιτυχημένη. Η σκέψη, όμως, ότι θα χρειαστείς σχεδόν ένα μισθό κι ένα γερό προγραμματισμό για να «πεταχτείς» μέχρι την Αγγλία προκειμένου να παρακολουθήσεις μια παράσταση του επιπέδου του «A View From The Bridge» του Young Vic, σε οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εμπειρία της θέασης μέσω ενός διεθνούς προγράμματος προβολών υψηλής ευκρίνειας είναι κατά πολύ καλύτερη από το τίποτα.

Ο γυμνός είναι βασιλιάς

Όταν αντίκρισα τον Δαυίδ στο Μουσείο της Ακαδημίας της Φλωρεντίας μου είχε κοπεί η ανάσα· στεκόμουν και τον θαύμαζα για ώρες απ' όλες τις πιθανές οπτικές γωνίες. Θυμάμαι ότι η πιο συναρπαστική από τις σκέψεις που με βομβάρδισαν ήταν το πόσο διαφορετικά θα είχε γραφτεί η Ιστορία της Τέχνης αν κάποιος είχε αφαιρέσει τη δυνατότητα απεικόνισης του γυμνού σώματος. Μέσα στους αιώνες δημιουργοί γνώρισαν την απόλυτη χλεύη και την απόλυτη δόξα επιλέγοντας αυτό το θέμα, που εξακολουθεί σε μια -θεωρητικά- πιο χειραφετημένη εποχή να προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα και ποικίλους συνειρμούς.