Παράσταση αντισυμβατικά κλασικότροπη

Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία  Άντυ Παπαδημητρίου. (©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος)

Το Σκαλί ήταν ασφυκτικά γεμάτο το βράδυ της περασμένης Κυριακής, καθώς τα 1109 εισιτήρια είχαν εξαντληθεί. Τι ήταν αυτό που προσέλκυσε τον κόσμο; Ίσως το κατάλληλο της ημέρας και της ώρας. Ίσως η καλή επικοινωνιακή τακτική των διοργανωτών και της παραγωγής. Ίσως το ίδιο το έργο. Κι ίσως τα ονόματα των πρωταγωνιστών, με τη Στέλα Φυρογένη να θεωρείται σταθερή αξία στο αρχαίο δράμα και στους μεγάλους ρόλους και τον Σταύρο Λούρα να επιστρέφει στη σκηνή, μετά από ένα μεγάλο για τα δικά του δεδομένα χρονικό διάστημα, αλλά και να επιστρέφει στην αρχαία τραγωδία μετά από έξι ολόκληρα χρόνια και τον ρόλο του Κάδμου στις Βάκχες, που είχε σκηνοθετήσει ο Πάολο Μπαγιόκο στον ΘΟΚ.

Αγκαλιά με το πάντοτε

Τρωάδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου. (©ΦΩΤΟ ΛΑΡΚΟ, Πάφος)

  

Ποιο σύμπαν, άραγε, συνωμότησε και μια παράσταση που προγραμματίστηκε τόσο καιρό πριν και μέσα σε τόσο ξεκάθαρο και ηχηρό θεσμικό πλαίσιο, συνέπεσε χρονικά με το τυπικό μούδιασμα που ακολουθεί το ναυάγιο ενός (ακόμη) υποσχόμενου κύκλου συνομιλιών; Αυτές οι Τρωάδες ήταν τόσο ανοιχτές, τόσο υπερευαίσθητες που θα μπορούσε να τις επηρεάσει δραματικά και το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Ριζοκάρπασο. Πολλώ δε μάλλον ο αναπάντεχος θάνατος ενός βασικότατου συντελεστή, όπως ήταν ο Γιάννης Κουνέλλης ή ο ειρωνικός συγχρονισμός με τη σκληρή πολιτική επικαιρότητα.

Πέρσες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη στον ΘΟΚ. 

Πώς τα «κατάφερε» πάλι ο ΘΟΚ; Πώς κατόρθωσε να βάλει αυτή τη μεγαλοπρεπή τρικλοποδιά στον εαυτό του ώστε μια παράσταση με τόσες δυνατότητες και περγαμηνές σε όλα τα επίπεδα να μη φτάνει στον θεατή όπως πρέπει; Προσωπικά όταν συνειδητοποίησα ότι οι ηθοποιοί θα παίζουν καλωδιωμένοι και με χειλόφωνο, κουμπώθηκα. Μαντικές ικανότητες δεν έχω, ήταν μάλλον ένα κακό προαίσθημα που οφείλεται περισσότερο στην προκατάληψή μου απέναντι στη χρήση μικροφώνου σε παραστάσεις αρχαίου δράματος, κυρίως λόγω των ακατάλληλων ηλεκτρικών ηχοχρωμάτων και του ότι συνδέω τον λόγο με το ηχείο κι όχι με τον ηθοποιό.

Παντού είναι ύπαιθρος

Το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Κινουμένων Σχεδίων «Όψεις του κόσμου».

  

Το περσινό καλοκαίρι είχα διατυπώσει την άποψη ότι το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Κινουμένων Σχεδίων «Όψεις του κόσμου» έχει βρει με τα πολλά τη φυσική του έδρα στην ειδυλλιακή Μεσαιωνική Αγρέπαυλη των Κουκλιών, γεγονός που την έχει εκτοξεύσει. Η διοργάνωση έχει πράγματι ζηλευτή θέση ανάμεσα στα φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων ανά τον κόσμο, αλλά παράλληλα στοιχείο του χαρακτήρα του είναι ότι αποτελεί αιχμή του δόρατος στην προώθηση της πολιτιστικής αποκέντρωσης και στην ανάπτυξη δημιουργικών δράσεων στην κυπριακή περιφέρεια.