Προμηθέας… αδέσμευτος

Είναι δεδομένο ότι η παράσταση του Ανδρέα Πάντζη με τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου θα ταίριαζε φύσει και πράξει στο πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος.

Αλλά επειδή αυτή η συζήτηση δεν έχει πλέον νόημα, η συγκεκριμένη πρόταση κρίνεται εκ του αποτελέσματος και μέσα στο θεσμικό και οικονομικό πλαίσιο της διοργάνωσης στην οποία εντάχθηκε.

Ο Πάντζης δεν θα πάψει ποτέ να είναι ένας τολμηρός σκηνοθέτης κι ένας ρηξικέλευθος άνθρωπος, κι αυτό το στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας του δεν του έβγαινε πάντοτε σε καλό στο παρελθόν. Εν προκειμένω επέλεξε να αναμετρηθεί – σε συνεργασία με τον Σάββα Παύλου – με τη μετάφραση του Γρυπάρη, την κορυφαία, ποιητικότερη και πιο πολυσυζητημένη πάνω στο αισχυλικό έργο.

Με τον δραματικό λόγο να πετάει σπίθες, ο σκηνοθέτης αναζήτησε τις σκηνικές λύσεις που θα αποτύπωναν την πορεία μετάβασης του κειμένου στο θυμικό του θεατή. Χωρίς εικαστικές, μουσικές ή άλλες υπερβολές, εμπιστεύτηκε τη δύναμη του λόγου, υπερτιμώντας (ή αδιαφορώντας για) την προσληπτικότητα του κοινού – και καλά έκανε.

Υπερτίμησε όμως και τις ερμηνευτικές δυνατότητες των ηθοποιών του στην απόδοση αυτής της τόσο μελωδικής και στοχαστικής γλώσσας. Ενώ η καλή δουλειά στον χορό βγήκε στη σκηνή, οι τέσσερις πρωταγωνιστές έμοιαζαν να αισθμαίνουν «κυνηγώντας» το κείμενο.